Op mijzelf vertrouwen en flexibel zijn

22:30 – Op mijzelf vertrouwen is iets wat ik ontzettend lastig vind. Ik heb mijn hele leven op anderen geleund, ik heb anderen gebruikt, ik heb anderen gemanipuleerd, ik heb van alles gedaan behalve op mijzelf vertrouwen. En daar ben ik zo boos over. Ik ben boos op mijzelf dat ik mijzelf keer op keer op keer in de steek heb gelaten en nog steeds in de steek laat. De geschiedenis blijft zich herhalen. Ik heb een verleden van seksueel misbruik en die afhankelijkheidsrelatie met mijn toenmalige pedofiel blijft zich herhalen. Niet seksueel, maar als basishouding en opstelling van mij naar andere mannen. Nog steeds geloven iets nodig denken te hebben van andere mannen.

Die afhankelijkheid is er; ik kan er niet omheen. Ik kan het niet ontkennen. Ik zou graag willen dat het anders was, maar ik vertoon het gedrag én vertrouw daarmee niet op mijzelf. Sterker nog, ik wijs mijzelf compleet af. Afhankelijkheid = zelfafwijzing. En ik weet niet waarom ik het doe. En wat ik met het gedrag onbewust wil bereiken. Eerste ingeving is nog steeds het zoeken naar liefde van mijn vader die vroeg uit beeld verdween, maar dat is een vermoeden. Ik zal het zelf moeten onderzoeken. Lees verder

Altijd die twijfel: keuzes, keuzes en nog meer keuzes…

9:00 – Onrustige nacht gehad. Eerst was er mijn buurvrouw die om 1:00 uur ’s nachts ging stofzuigen en schoonmaken – ik woon in een gehorig, oud huis – en vanochtend waren mijn Chinese bovenburen al druk in de weer, wat zich vooral uitte in hard gekakel van twee Chinese vrouwen. Ik hoorde een paar weken geleden van een andere buurman dat er tussen mij en de bovenburen alleen een houten vloer, balken en mijn gipsplafond zit, wat dus verklaart waarom ik letterlijk alles kan horen, zelfs de Chinese televisieprogramma’s, haha.

Toch nog even oefenen…

Gisteren ben ik de hele dag met mijn zelfobservatie-analyses voor PRI aan de slag geweest. Wat mij duidelijk is geworden dat ik mijn reactie in een symbolische situatie (als ik getriggerd word) niet zo goed weet te bepalen en omschrijven. En dat terwijl ik in de veronderstelling was dat ik die vaardigheid al onder de knie had. Gisteravond en vanochtend werd ik twee keer getriggerd en ik merkte dat ik de emotionele reactie niet helemaal toeliet – ik onderdrukte deze onbewust of probeerde eraan te ontsnappen of deze te vermijden (ik weet nog niet precies hoe het zit). Ik wil nog bewuster aanwezig zijn, meer ‘vertragen’ in het NU, beter gronden en dieper voelen, zodat als ik getriggerd word ik ook werkelijk ervaar wat er in mij gebeurt. Die automatische reactie ga ik nu dus een beetje uit de weg.

Even geen contact met anderen

Ik had vorige week besloten om mij helemaal op mijn zelfonderzoek te richten. Er echt helemaal voor te gaan, wat betekent dat ik het contact met andere mensen tot een minimum wil beperken. Contacten met anderen wat verder gaat dan een praatje op straat triggeren mij enorm op dit moment en mijn afweermechanismen – met bijbehorende lichamelijke spanningen – worden continue geactiveerd. Kortom, mijn staat van zijn is erg kwetsbaar. Lees verder

Notitie

Onvoorwaardelijk leren accepteren

Inzichten zijn fantastisch, maar uiteindelijk komt het erop neer dat ik onvoorwaardelijk leer accepteren. Dat ik de realiteit durf te omarmen hoe deze is, zoals deze is op enig moment. En dat is heftige shit kan ik je vertellen. Niks om mij aan vast te houden of aan vast te klampen, omdat ik weet dat het geen zin heeft. Dat het uitstel van executie is. Als ik mijn oude pijnen werkelijk op wil lossen, moet ik leren vertrouwen op mijzelf en mij durven overgeven aan mijzelf. De controle volledig durven loslaten, want alleen dan heb ik een kans om mijn oude pijnen op te lossen. Anders niet. Het universum laat zich niet foppen. ~ lzv

Relatie tussen het pijnlichaam, de persoon en keuzes maken

12:00 – Het pijnlichaam kan zich alleen voeden, vernieuwen en overleven als ik me ermee identificeer, dat wil zeggen, als ik een persoon word met verhalen, drama’s, problemen, etc. Identificatie kan dus alleen optreden als ik uit het NU ga. Immers, als ik het NU onvoorwaardelijk accepteer, dan accepteer ik de realiteit en accepteer ik ‘Dat Wat Is’, en dan zijn er geen problemen meer.

Gisteren heb ik een hele zware dag gehad, omdat ik – achteraf gezien – een hele lange tijd in de greep van mijn pijnlichaam was. Ik was me er altijd al van bewust dat ik een sterk en zwaar pijnlichaam heb, alleen ik kon de vinger er niet helemaal op leggen hoe ik de identificatie met mijn pijnlichaam kon doorbreken – zelfs niet met de tips van Eckhart Tolle. En nu weet ik waarom dat zo is.

Mijn personage = het pijnlichaam

Zoals ik eerder heb geschreven heb ik al zo’n twintig jaar last van chronische lichamelijke spanning, wat best een lange tijd is en een ontzettende uitputtingsslag is voor het lichaam. Immers, het lichaam is vrijwel nooit in een ontspannen staat en kan daardoor niet makkelijk herstellen of tot rust komen. Er is altijd iets van dreiging, onzekerheid, stress, onveiligheid, gevaar, etc. wat natuurlijk zorgt voor een gestrest en overbelast systeem. Lees verder

Ik heb traumatherapie nodig → is dat waar?

22:00 – Gisteren heb ik een bericht geschreven over de relatie tussen het pijnlichaam, de persoon en keuzes maken, waarin ik een aantal belangrijke inzichten deel die ik heb opgedaan de afgelopen twee dagen. Zaterdag had ik een hele zware – maar wel erg leerzame – dag, omdat ik eindelijk inzag dat ik vanuit de persoon nooit het pijnlichaam en mijn lichamelijke spanning kan loslaten. Het pijnlichaam en de chronische spanning zijn blijkbaar zo met de persoon verweven dat het gewoon alles of niets is geworden. Een andere oplossing is er niet.

Sinds die openbaring is er van alles aan de gang in mijn lichaam. Ik heb echt ontzettend veel dorst en drink zo’n 4-5 liter water per dag. Daarnaast is het pijnlichaam zich aan het roeren en lijkt het meer ruimte in te nemen in mijn lichaam; ik voel sinds twee dagen ook veel fysieke pijn aan de achterkant van mijn lichaam ter hoogte van mijn nieren. Tegelijkertijd voelt het pijnlichaam zachter aan, dus dat is een goed teken lijkt mij! De uitdaging voor mij is wel om de realiteit onvoorwaardelijk te accepteren en mij dus niet continue met de persoon en zijn problemen te identificeren, want dan begint de weerstand weer en voelt het pijnlichaam zeer pijnlijk aan. Aanwezig zijn dus 🙂 Lees verder

Ik begin echt eigenwijs en kritisch te worden

23:00 – Ajax heeft net 2-2 gespeeld tegen Standard Luik, dat is wel jammer aangezien ze met 2-0 voorstonden. In mijn kindertijd en tienerjaren heb ik fanatiek gevoetbald, totdat werken, uitgaan en meisjes belangrijker werden. Als ik er nu op terugkijk, voetbalde ik vroeger al zonder zelfvertrouwen. Ik koos altijd voor de meest veilige en risicoloze oplossing zodat ik niet de schuld kon krijgen als er een tegendoelpunt zou vallen. Het gedrag om mijn faalangst te vermijden was toen al aanwezig, haha.

Ik begin me steeds bewuster te worden wat op mijzelf vertrouwen inhoudt en welk gedrag er niet bij hoort en wat wel passende mogelijkheden zijn. Twee duidelijke kenmerken van op mijzelf vertrouwen zijn dat ik eigenwijs en kritisch durf te zijn. Op straat, op tv, in de bus, op scholen, etc., overal praten mensen elkaar de hele dag na alsof ze iets begrijpen van wat de ander zegt. Bijna niemand denkt werkelijk na, terwijl iedereen wel gelooft dat hij of zij nadenkt, bizar fenomeen eigenlijk. In het openbare leven heb ik er overigens helemaal geen problemen mee en kan ik gewoon meepraten en interesse tonen als ik er zin in heb. Lees verder

Wat wil ik nu werkelijk?

11:30 – Afgelopen woensdag heb ik een belangrijke beslissing genomen door bij de organisatie weg te gaan die mij begeleidde bij mijn zelfonderzoek en ontwikkeling. De manier hoe ik tegen zelfonderzoek aankijk verschilt fundamenteel met die van hen, en dat was een van de dingen die begon te wringen. Daarnaast heb ik veel vrijwilligerswerk gedaan op online gebied, maar ik voel sterk dat ik daar geen zin meer in heb en dat het tijd is om mijn eigen weg te gaan en volledig op mijzelf te vertrouwen. Eng, spannend en avontuurlijk tegelijk 🙂

De huidige situatie

De situatie is op dit moment als volgt. Ik heb een bijstandsuitkering van € 946,73 in de maand. Ik heb geen relatie en praktisch geen vrienden – al ken ik wel redelijk wat mensen, maar ik heb er op dit moment ook geen behoefte aan. Onlangs is bij mij vastgesteld dat ik ongeveer de helft van de kenmerken van autisme heb. En ik heb zo nu en dan nog steeds last van het pijnlichaam en lichamelijke spanning als ik getriggerd word. Al met al een prima uitgangspositie om verder te gaan met mijn zelfonderzoek. Lees verder

Ik weet niet wat ik moet doen en ik kan daarom niet kiezen → is dat waar?

20:00 – Ik heb regelmatig het gevoel dat ik niet weet wat ik moet doen en niet weet wat ik moet kiezen. Ik ervaar dan zoveel opties en keuzemogelijkheden die ik allemaal op een cognitieve manier wil afwegen tegen elkaar, wat natuurlijk onmogelijk is. Dat veroorzaakt stress, spanning en enorme twijfel in mijzelf, waardoor ik dus niet weet ik wat ik moet doen en wat ik moet kiezen. Vervolgens doe ik eigenlijk maar niets en kies ik er eigenlijk voor om niets te kiezen.

Het maken van een keuze is voor mij een van de moeilijkste vaardigheden die er bestaan. Ik kan ook zien dat ik hier in mijn jeugd al moeite mee had en ik mijzelf heb aangeleerd om conflicten en moeilijke situaties te vermijden. Tijd om dit gedrag eens grondig te onderzoeken!

De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik weet niet wat ik moet doen en ik kan daarom niet kiezen (twijfelen), en ik mag niet kiezen en geen fouten maken, want anders wordt mama boos.”

Een aantal belangrijke inzichten die ik via zelfonderzoek heb opgedaan zijn: Lees verder

Angst om te falen in het leven

11:00 – Zojuist heb ik een leuk stukje geschreven over ‘iemand anders de schuld geven’ waarin ik tot de conclusie kom dat ik dat alleen maar doe om geen verantwoordelijk te nemen voor mijzelf, mijn gedrag en mijn angst om te falen. Ik stond net in de keuken een broodje te smeren en moest terugdenken en hard lachen om herinneringen uit mijn middelbare schooltijd. Een woord dat wij binnen onze vriendengroep veelvuldig gebruikten om elkaar op een grappige manier aan te spreker was ‘faler’. Toen had ik eigenlijk niet door wat het woord precies betekende, omdat ik mijn faalangst al effectief had verdrongen en er flinke muren van afweer omheen had gezet. Kortom, ik had er geen contact meer mee.

Ik heb het woord toentertijd overigens niet geïntroduceerd binnen onze vriendengroep, maar terugkijkend leefde de angst om te falen in het leven al flink bij een aantal anderen. De angst om fouten te maken en het verkeerd te doen, omdat het allemaal perfect moet. Onzin natuurlijk, maar ik kan me voorstellen dat het voor een tiener een heftige en intense periode is waarin hij wordt geconfronteerd met zijn eigen angst om te falen en de eisen die de maatschappij aan hem stelt. Die eisen worden natuurlijk niet werkelijk aan hem gesteld, dat is ook maar weer een verhaaltje waar we in geloven om maar geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor onszelf en niet te leren vertrouwen op onszelf. Allemaal verhaaltjes die niet waar zijn. Allemaal onzin. ~ lzv

Notitie

De paradox van de vrije wil

Ik ben mij ervan bewust dat de vrije wil een illusie is – het is een concept van het denken, maar het is niet mijn levende werkelijkheid. Ik ben mij ervan bewust dat de vrije wil een illusie is, maar ik weet en realiseer het mij hiernu niet.

De grap is om te realiseren dat de vrije wil inderdaad een illusie is, ik eerst zal moeten kiezen om andere keuzes te maken. Anders gezegd, om te onthechten van alle gedachte-, voel- en gedragspatronen zal ik andere keuzes moeten maken in mijn leven. En dat kan alleen door krachtige besluiten te nemen op basis van mijn ‘inner-weten’ en het vertrouwen in mijzelf.

De paradox van de vrije wil is dat ik dus in werkelijkheid niets te willen heb, maar om dat te realiseren zal ik hiernu werkelijk moeten kiezen voor mijzelf en het Leven. Onvoorwaardelijk. ~ lzv