Overleving gaat via het emotionele brein – hardnekkige shit

Op dit moment ben ik bezig met het oplossen van mijn oude pijnen en de daarmee samenhangende afweermechanismen. Hierbij gebruik ik de Past Reality Integration-methode (kortweg: PRI) van Ingeborg Bosch. Ik vind dat ze in haar boeken duidelijk beschrijft welke vijf afweermechanismen het ego gebruikt – die ik overigens allemaal herken, en mij daarnaast van praktische en concrete middelen voorziet om mijn oude pijnen op te lossen. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik de eerste resultaten nog moet boeken 🙂

Natuurlijk is het oplossen van mijn oude pijnen niet het enige waar ik mee bezig ben. Ik wil ook alle afweermechanismen ontmantelen én loslaten, door ze volledig te doorzien voor wat ze zijn: illusies. Laat ik beginnen met het beschrijven van haar basistheorie uit het boek ‘PRI en de kunst van bewust leven’ (blz. 35 t/m 51), die ik vervolgens via zelfonderzoek ga onderzoeken op waarheid. Eens kijken waar ik dan op uitkom.

De basistheorie van PRI

Ingeborg Bosch maakt onderscheid tussen het volwassen-bewustzijn, het kind-bewustzijn en de muur van ontkenning die tussen deze twee in staat. Samen vormen ze het bewustzijn.

In mijn volwassen-bewustzijn ervaar ik het heden zoals het is. Dat betekent dat ik weet dat ik een onafhankelijke volwassene ben, die in staat is om in mijn basisbehoeften te voorzien. Ik weet dat niets eeuwig duurt en dat ik altijd een keuze heb.

Als ik vanuit mijn kind-bewustzijn leef, ervaar ik precies het tegenovergestelde. Vanuit dit perspectief heb ik volgens Ingeborg Bosch juist het gevoel dat ik afhankelijk ben van andere mensen om mijn basisbehoeften te vervullen. Daarnaast heb ik het gevoel dat situaties ‘altijd zo zullen zijn’, ‘dat ik daar absoluut niets aan kan doen’ en ‘dat ik geen andere keus heb dan in de vervelende en soms destructieve situatie te blijven zitten en mij daar maar bij neer te leggen’. Lees verder

Valse hoop, valse hoop en nog meer valse hoop…

20:00 – Het is vandaag moordend warm met 33 graden en ik zie op de Weeronline-app dat het overmorgen 35 graden wordt, bizar. Het grappige is dat er toch aardig wat mensen aan het zeiken zijn over de warmte, bijvoorbeeld net bij de kassa in de supermarkt. Vroeger deed ik dat ook, overal op kankeren en over zeiken. Niks was goed. Nu weet ik wel beter, hihi. Het heeft namelijk 0,0 zin en werkt averechts. en het is gewoon relaxter natuurlijk 🙂

De afgelopen dagen heb ik me enorm bezig gehouden met de PRI-methode van Ingeborg Bosch en heb de aard van het overlevingsmechanisme onderzocht. Het antwoord luidt: angst voor de dood ligt eraan ten grondslag. Toen ik er zo intensief mee bezig was kreeg ik ook flinke buikpijn, maar anders dan ik tot nu toe ervaren heb. Misschien moet ik maar kort wat vertellen over mijn lichamelijke ervaringen van de laatste twee decennia.

De harde, zwarte steen onder mijn navel

De afgelopen twintig jaar kenmerkt zich door flinke lichamelijke spanning – die inmiddels chronisch is, waarvan de schijnbare reden zich lijkt te bevinden 5 centimeter onder mijn navel. Ik heb in een psychedelische trip wel eens een ervaring gehad waarin ik zag dat mijn oude pijn helemaal zwart en zo hard was geworden als een steen met een extreem laag trillingsgetal. Die harde, zwarte steen deed altijd stekend pijn, maar alleen op die specifieke, kleine plek onder mijn navel. In de rest van lichaam had ik te maken met extreme spanning met als extra toetje 10 jaar geleden ook een heftige vorm van RSI. Allemaal aanwijzingen dat ik psychisch niet helemaal in orde was – wat overigens nog steeds zo is ;-), alhoewel ik het probleem lang op lichamelijk niveau probeerde op te lossen. Lees verder

Hoe traumatische herinneringen integreren? En lekker naar de bioscoop!

15:00 – Vandaag ben ik naar de derde dag van een 4-daagse theoriecursus over trauma en traumatisering geweest. Wat ontzettend leuk is om te merken is dat de cursus – voor zo ver ik heb kunnen zien – helemaal overeenkomt met de PRI-basistheorie van Ingeborg Bosch. Afgezien van het feit dat ik er mijn oude pijnen mee op wil lossen, vind ik het ook super interessant om te leren hoe het overlevingsmechanisme precies werkt, hoe trauma ontstaat en welke delen van de hersenen erbij betrokken zijn, en welke factoren van invloed zijn op het effect van de gebeurtenis op een persoon. Ik vind het echt leuk om daarover te leren!

Het thema van vandaag was ‘herinneringen & integratie’. Waar het in het kort op neerkomt is dat een – om welke reden dan ook – bedreigende ervaring niet goed is verwerkt, en is ‘blijven hangen’ in het emotionele brein. Precies wat Ingeborg Bosch ook beschrijft. Die traumatische herinnering is als het ware losgekoppeld van mijn dagelijks leven en kan onvrijwillig omhoog komen als ik word getriggerd door bijvoorbeeld zintuiglijke waarnemingen of dagelijkse gebeurtenissen die het emotionele brein direct in alarmfase 1 brengt.

Het integreren van een traumatische herinnering betekent dat ik de oude ervaring realiseer in ‘tijd en persoon’ en weer ‘kloppend’ maak. Dat wil zeggen, dat ik mij volledig realiseer dat ik de oude ervaring inclusief emoties/gevoelens heb meegemaakt, en dat de ervaring voorbij is en niet meer in het heden plaatsvindt – ik kan vanaf dan dus niet meer getriggerd worden. De herinnering aan de ervaring inclusief emoties/gevoelens wordt dan als het ware uit de amygdala via de hippocampus gearchiveerd in de archiefkast van het langetermijngeheugen, de prefrontale cortex (PFC). Daar waar de herinnering hoort 🙂 Lees verder

Zelfobservatie-analyses PRI (fase 1)

Op basis van mijn gedrag, mijn gedachten en mijn gevoelens en emoties (van de laatste dagen) heb ik de volgende symbolische situaties herkend waarin mijn emotionele brein onvrijwillig werd geactiveerd. Dit is de eerste fase (van de in totaal drie fases) waarin ik mijn emotionele brein leer herprogrammeren en mijn oude pijnen leer loslaten. De titels van de kolommen in de onderstaande tabel betekenen het volgende:

  • Symbolische situatie: de situatie waarin mijn afweer werd geactiveerd.
  • Reactie: wat mijn reactie daarop was.
  • Afweercategorie: de afweercategorie waartoe die reactie behoort.

Wat belangrijk is om te weten, is dat ik mij bewust ben van het feit dat ik mijn voormalige pedofiel op een vriend van mij projecteer. Die noem ik in tabel ‘pedofiel projectie’ zodat mijn reactie en de afweer beter in een context te plaatsen zijn. Verder vind ik het herkennen van de relevante afweer soms lastig, dus grote kans dat deze hier en daar niet klopt 🙂

Tenslotte, dit is fase 1 van de PRI-methode. In fase 2 leer ik de symbolen en zintuiglijke waarneming herkennen, waarna ik de betekenis ervan probeer te vinden. In fase 3 leer ik het emotionele brein te herprogrammeren en mijn oude pijnen los te laten. ~ lzv Lees verder

Notitie

Onvoorwaardelijk leren accepteren

Inzichten zijn fantastisch, maar uiteindelijk komt het erop neer dat ik onvoorwaardelijk leer accepteren. Dat ik de realiteit durf te omarmen hoe deze is, zoals deze is op enig moment. En dat is heftige shit kan ik je vertellen. Niks om mij aan vast te houden of aan vast te klampen, omdat ik weet dat het geen zin heeft. Dat het uitstel van executie is. Als ik mijn oude pijnen werkelijk op wil lossen, moet ik leren vertrouwen op mijzelf en mij durven overgeven aan mijzelf. De controle volledig durven loslaten, want alleen dan heb ik een kans om mijn oude pijnen op te lossen. Anders niet. Het universum laat zich niet foppen. ~ lzv

BINNEN, BINNEN i.p.v. BUITEN BUITEN en belangrijke inzichten!

12:00 – Ik ben nog steeds erg gericht op de ‘buitenwereld’ gericht merk ik. Uit de theorie van de non-dualiteit volgt dat er maar een Ding is en ‘binnen’ en ‘buiten’ uiteindelijk een zijn, maar ik ervaar vanuit de verschillende afweermechanismen dat ik nog steeds erg op ‘buiten’ gericht ben.

De neiging om continue naar en op ‘buiten’ gericht te zijn heb ik mij als kind aangeleerd, waarbij de extremere focus op ‘buiten’ zich vooral tijdens mijn periode van seksueel misbruik in mijn tienertijd ontwikkelde. De afgelopen dagen ben ik druk bezig geweest met de basistheorie van PRI bestuderen en begrijpen, en hoe de vijf verschillende afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – werken en waarom ze dat zo doen. Elk van deze afweermechanismen zorgt ervoor dat ik naar ‘buiten’ gericht ben/blijf als ze worden geactiveerd door mijn emotionele brein. Om maar zo ver mogelijk van de oude pijn weg te gaan en te geloven in een of meer illusies, waardoor het lijkt alsof er iets anders aan de hand is. Ik houd mijzelf dus telkens voor de gek, haha.

Hoe los ik mijn oude pijn op?

Dat is de ‘one-million-dollar-question’. Ondanks dat ik bewust de keuze maak om zelfonderzoek te doen en mijn oude pijn op te lossen, werken er allerlei onbewuste afweermechanismen en andere gedachte-, voel- en gedragspatronen dit proces tegen. Op zich logisch als ik bekijk hoe lang ik deze egomechanismen van energie heb voorzien en in stand heb gehouden. Daarom heb ik besloten om een paar belangrijke inzichten en wat er in mijn beleving verder nodig is om het proces te bevorderen samen te vatten in een paar mooie opsommingen: Lees verder

Toch weer in een egovalkuil getrapt. En ‘doen’ zonder te doen

21:00 – Vandaag heb ik een reactie via e-mail terug ontvangen van een kennis van me die me helpt met het loslaten van mijn oude pijnen. Niet letterlijk natuurlijk, maar zo nu en dan reageert hij op de inzichten die ik deel. De belangrijkste boodschap uit zijn verhaal was dat ik toch nog teveel wil ‘doen’ om mijn oude pijnen los te laten, en dat werkt niet. Sterker nog, het werkt juist averechts en houdt het pijnlichaam en de oude pijn in stand – door onbewuste identificatie/weerstand.

Toen ik zijn e-mail las viel ik direct in de primaire afweer: ‘ik kan het niet’, ‘het lukt mij nooit’, ‘ik kan er niks van’, etc. en ik begon mijzelf te veroordelen om het feit dat ik (weer) in een egovalkuil ben getrapt – wat overigens nog wel vaker zal gebeuren vermoed ik 😉 Gelukkig kon ik met alle inzichten die ik heb opgedaan de afgelopen dagen redelijk makkelijk uit de primaire afweer komen, waarna het afweermechanisme zijn kracht verloor. Lees verder

Ik moet iets doen om mijn oude pijn op te lossen → is dat waar?

20:00 – Ik ben vandaag weer door flink wat weerstand heen gegaan tijdens het uitwerken van een overtuiging via de vier vragen van Byron Katie. Ik ben me ervan bewust dat elke overtuiging in essentie een vorm van weerstand tegen ‘Dat Wat Is’ (de realiteit) is, maar het blijft bizar hoeveel weerstand ik kan ervaren als ik een overtuiging aan het onderzoeken ben. Dus als ik mijn innerlijke weerstand op wil lossen door een overtuiging te onderzoeken ervaar ik daar weer weerstand tegen, haha. Het ego wil blijkbaar gewoon dat alles hetzelfde blijft, mooi niet dus!

De weerstand die ik tijdens het schrijven voelde uitte zich voornamelijk lichamelijk via spanning, buikpijn, een opgezette buik, niet goed voelen, kramp in mijn kuiten, een wazige waarneming en niet goed kunnen concentreren. Ik merk dat het nog steeds veel van me vergt om daar geen aandacht aan te besteden en het gewoon te laten voor wat het is. Gewoon leren negeren, nou ja, gewoon, haha.

Hoe kan ik mijn oude pijn oplossen?

De overtuiging die ik aan het onderzoeken ben is:

“Ik moet iets doen om bij mijn oude pijn te komen zodat ik deze op kan lossen; de oude pijn komt namelijk niet vanzelf ‘naar boven’ – ik weet hoe de oude pijn eruit zou moeten komen en hoe deze eruit zou moeten zien .”

Een paar inzichten die ik vandaag via zelfonderzoek heb opgedaan zijn: Lees verder

Oude onvervulde behoefte = oude overtuiging projectie in het hiernu

10:30 – Er bestaat in werkelijkheid niet zoiets als een oude onvervulde behoefte, omdat ik in mijn kindertijd alles heb gekregen wat ik nodig had → immers, ik leef nog en ik ben kerngezond.

Ingeborg Bosch schrijft in haar boeken dat een oude onvervulde behoefte nooit meer te vervullen is en daar heeft ze helemaal gelijk in. Echter, de ‘fout’ die zij maakt is dat ze gelooft dat wij vroeger als kinderen niet alles heb gekregen wat we nodig hadden en dat we daarom nog oude onvervulde behoeftes en oude pijnen met ons mee zouden dragen. Deze redenering klopt van geen kant en wel hierom.

Oude onvervulde behoefte = primaire afweer projectie in het hiernu

Een oude onvervulde behoefte is in werkelijkheid een oude overtuiging die hoort bij het afweermechanisme ‘primaire afweer’ en de drang naar bevestiging, goedkeuring, erkenning, waardering, liefde, etc. die daaruit volgt. Een voorbeeld van zo’n overtuiging is ‘ik doe het nooit goed’ met de drang naar goedkeuring dat ik het hiernu wel ‘goed’ doe. Door deze oude overtuiging te geloven creëer ik hiernu de ervaring EN de behoefte dat ik hiernu iets nodig heb van een ander (projectie). En vervolgens zeg ik dat die behoefte die ik hiernu ervaar een oude onvervulde behoefte is, maar dat is dus absoluut niet waar. Die behoefte die ik hiernu ervaar creëer ik door te geloven in een oude overtuiging uit mijn kindertijd → ‘ik doe het nooit goed’ met als gevolg de drang naar goedkeuring van een ander. Lees verder

De PRI-methode + afweermechanismen → mijn visie met eindconclusie

14:00 – De afgelopen zes weken heb ik veel tijd besteed aan het doorgronden van de vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – die Ingeborg Bosch beschrijft in haar boeken over Past Reality Integration (PRI). Ik vind de door haar vastgestelde en beschreven afweermechanismen van het ego effectief en goed om mee te werken in de praktijk.

Er bestaat geen oude onvervulde behoefte en oude pijn

Ingeborg Bosch veronderstelt in haar theorie dat er altijd een verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – uit de kindertijd ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen. In dit eerdere bericht ga ik helemaal in op haar basistheorie mocht je dat interessant vinden. Echter, mijn conclusie is dat haar basisveronderstelling niet klopt. Immers, ik heb hiernu niets nodig en in mijn kindertijd had ik ook niets nodig. Bovendien heb ik alles gekregen wat ik toen nodig had aangezien ik hiernu zelf het levende, gezonde bewijs daarvan ben.

Het allerbelangrijkste bewijs voor mijn conclusie is dat ik het pijnlichaam zelf volledig heb weten op te lossen door eigenwijs te zijn en de ideeën van Ingeborg Bosch op waarheid te toetsen. Het idee dat er dus verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen is dus niet waar → er bestaat geen verdrongen oude pijn en oude onvervulde behoeften hiernu. Wil je weten waarom het lijkt alsof je hiernu een oude onvervulde behoefte ervaart? Bekijk dan dit bericht.

De verpletterende waarheid is de angst voor de dood

De vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – hebben volgens Ingeborg Bosch allemaal de functie de verpletterende waarheid te ontkennen dat onze behoeften als kind in onvoldoende mate werden vervuld, omdat we dat volgens haar niet aankonden. Ook hier slaat Ingeborg Bosch de plank mis, omdat de enige verpletterende waarheid die wij als kind verdrongen en ontkenden de angst voor de dood is én de realiteit dat er letterlijk ‘niets’ is. En dat doen we als volwassenen overigens nog steeds, haha. Lees verder