Notitie

Hoe meer ik mij probeer te beschermen, hoe groter de kans op pijn

Mijzelf proberen te beschermen tegen pijn in situaties met andere mensen is zinloos en werkt averechts. Iedere twijfel om werkelijk mijzelf te durven zijn en werkelijk op mijzelf te durven vertrouwen is het gevolg van identificatie met het denken.

Elke identificatie met het denken zorgt ervoor dat ik geraakt en gekwetst kan worden – een ‘persoon’ is namelijk per definitie kwetsbaar. Hoe meer ik mij probeer te beschermen, hoe groter de kans op pijn. De grap is dat ik minder kans op de ervaring van pijn heb als ik volledig op mijzelf durf te vertrouwen, onvoorwaardelijk mijn ‘inner-weten’ durf te volgen en datgene wat ik voel, wat ik wil zeggen en/of wat ik wil uiten ongefilterd en op volle kracht uit durf te leven. Dan heb ik de minste kans op pijn en de redenen hiervoor zijn:

  1. Identificatie met het denken zorgt per definitie voor weerstand tegen mogelijke pijn, waardoor de pijn langer aanhoudt en dus resulteert in lijden.
  2. Identificatie met het denken → identificatie met primaire afweer overtuigingen – zoals ‘ik ben niet belangrijk’, ‘ik doe er niet toe’, ‘ik doe nooit iets goed’, ‘ik ben het niet waard’, etc. – resulteren direct in een pijnlijke, ongelukkige en ontevreden ervaring hiernu plus ik kan gekwetst en geraakt worden omdat ik geloof dat ik ‘iets’ nodig heb van een ander om mij gelukkig en compleet te voelen. Dit maakt mij afhankelijk van externe omstandigheden en vatbaar voor pijn.

Dit noem ik de pijnparadox. ~ lzv

Notitie

Emoties en gevoelens zijn niet-waar → ik ben er weer ingetrapt

Shit, ik ben er vandaag weer ingetrapt. Ik werd mij er zojuist pas van bewust dat wat ik voel ‘waar’ had gemaakt door er flink weerstand tegen te bieden. Gedachten zijn relatief makkelijk te doorzien en te beoordelen als ‘niet-waar’, maar gevoelens en samenhangende ervaringen lijken zo echt dat ik toch regelmatig onbewust waarde hecht aan dat wat ik voel en de lichamelijke spanning, stress of pijn onbewust op probeer te lossen.

Ondanks dat de aanleiding vaak een handeling vanuit angst is – doordat ik bijvoorbeeld iets doe wat ik eigenlijk niet moet doen -, verbaast het mij dat ik er nog steeds intrap en onbewust probeer de lichamelijke spanning, stress of pijn als gevolg daarvan op te lossen. Als ik eerlijk ben vind ik het gewoon nog steeds lastig om fysieke ongemakken en pijnen onvoorwaardelijk te accepteren en ‘er gewoon mee te zijn’. Het ego en het denken geloven dat lichamelijke spanning, stress en pijn altijd opgelost kan worden, maar dat is echt gelul. In werkelijkheid betekent een oplossing zoeken = weerstand bieden, waardoor de lichamelijke spanning, stress en pijn alleen maar erger wordt en ik erop gefixeerd raak. Alleen heb ik dus niet altijd door dat ik erop gefixeerd ben geraakt en het op probeer te lossen. Wat een grap. ~ lzv

Ik vecht tegen lichamelijke spanning om mijn eigen zoektocht te saboteren

22:00 – Ik associeer gelukkig zijn met vrij zijn van lichamelijke spanning, stress en pijn. Ik geloof ook dat het ego de enige reden/oorzaak is van de lichamelijke spanning, stress en pijn die ik ervaar (= afweermechanisme ‘valse macht’). Kan ik dat absoluut zeker weten? Nee, natuurlijk niet. Wat ik waarneem is dat identificatie met het ego vaak resulteert in lichamelijke spanning, stress en pijn, dus concludeer ik dat het omgekeerde ook moet gelden:

“Als ik lichamelijke spanning, stress en pijn ervaar, dan is het ego daar altijd de oorzaak van en dus verantwoordelijk voor.”

Dit is natuurlijk een dikke vette drogreden, omdat deze conclusie gebaseerd is op een waargenomen correlatie en ik concludeer dat het omgekeerde dus ook altijd waar moet zijn. Lees verder