Zelfobservatie-analyses PRI (fase 1)

Op basis van mijn gedrag, mijn gedachten en mijn gevoelens en emoties (van de laatste dagen) heb ik de volgende symbolische situaties herkend waarin mijn emotionele brein onvrijwillig werd geactiveerd. Dit is de eerste fase (van de in totaal drie fases) waarin ik mijn emotionele brein leer herprogrammeren en mijn oude pijnen leer loslaten. De titels van de kolommen in de onderstaande tabel betekenen het volgende:

  • Symbolische situatie: de situatie waarin mijn afweer werd geactiveerd.
  • Reactie: wat mijn reactie daarop was.
  • Afweercategorie: de afweercategorie waartoe die reactie behoort.

Wat belangrijk is om te weten, is dat ik mij bewust ben van het feit dat ik mijn voormalige pedofiel op een vriend van mij projecteer. Die noem ik in tabel ‘pedofiel projectie’ zodat mijn reactie en de afweer beter in een context te plaatsen zijn. Verder vind ik het herkennen van de relevante afweer soms lastig, dus grote kans dat deze hier en daar niet klopt 🙂

Tenslotte, dit is fase 1 van de PRI-methode. In fase 2 leer ik de symbolen en zintuiglijke waarneming herkennen, waarna ik de betekenis ervan probeer te vinden. In fase 3 leer ik het emotionele brein te herprogrammeren en mijn oude pijnen los te laten. ~ lzv Lees verder

BINNEN, BINNEN i.p.v. BUITEN BUITEN en belangrijke inzichten!

12:00 – Ik ben nog steeds erg gericht op de ‘buitenwereld’ gericht merk ik. Uit de theorie van de non-dualiteit volgt dat er maar een Ding is en ‘binnen’ en ‘buiten’ uiteindelijk een zijn, maar ik ervaar vanuit de verschillende afweermechanismen dat ik nog steeds erg op ‘buiten’ gericht ben.

De neiging om continue naar en op ‘buiten’ gericht te zijn heb ik mij als kind aangeleerd, waarbij de extremere focus op ‘buiten’ zich vooral tijdens mijn periode van seksueel misbruik in mijn tienertijd ontwikkelde. De afgelopen dagen ben ik druk bezig geweest met de basistheorie van PRI bestuderen en begrijpen, en hoe de vijf verschillende afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – werken en waarom ze dat zo doen. Elk van deze afweermechanismen zorgt ervoor dat ik naar ‘buiten’ gericht ben/blijf als ze worden geactiveerd door mijn emotionele brein. Om maar zo ver mogelijk van de oude pijn weg te gaan en te geloven in een of meer illusies, waardoor het lijkt alsof er iets anders aan de hand is. Ik houd mijzelf dus telkens voor de gek, haha.

Hoe los ik mijn oude pijn op?

Dat is de ‘one-million-dollar-question’. Ondanks dat ik bewust de keuze maak om zelfonderzoek te doen en mijn oude pijn op te lossen, werken er allerlei onbewuste afweermechanismen en andere gedachte-, voel- en gedragspatronen dit proces tegen. Op zich logisch als ik bekijk hoe lang ik deze egomechanismen van energie heb voorzien en in stand heb gehouden. Daarom heb ik besloten om een paar belangrijke inzichten en wat er in mijn beleving verder nodig is om het proces te bevorderen samen te vatten in een paar mooie opsommingen: Lees verder

Toch weer in een egovalkuil getrapt. En ‘doen’ zonder te doen

21:00 – Vandaag heb ik een reactie via e-mail terug ontvangen van een kennis van me die me helpt met het loslaten van mijn oude pijnen. Niet letterlijk natuurlijk, maar zo nu en dan reageert hij op de inzichten die ik deel. De belangrijkste boodschap uit zijn verhaal was dat ik toch nog teveel wil ‘doen’ om mijn oude pijnen los te laten, en dat werkt niet. Sterker nog, het werkt juist averechts en houdt het pijnlichaam en de oude pijn in stand – door onbewuste identificatie/weerstand.

Toen ik zijn e-mail las viel ik direct in de primaire afweer: ‘ik kan het niet’, ‘het lukt mij nooit’, ‘ik kan er niks van’, etc. en ik begon mijzelf te veroordelen om het feit dat ik (weer) in een egovalkuil ben getrapt – wat overigens nog wel vaker zal gebeuren vermoed ik 😉 Gelukkig kon ik met alle inzichten die ik heb opgedaan de afgelopen dagen redelijk makkelijk uit de primaire afweer komen, waarna het afweermechanisme zijn kracht verloor. Lees verder

Ik weet niet wat ik moet doen en ik kan daarom niet kiezen → is dat waar?

20:00 – Ik heb regelmatig het gevoel dat ik niet weet wat ik moet doen en niet weet wat ik moet kiezen. Ik ervaar dan zoveel opties en keuzemogelijkheden die ik allemaal op een cognitieve manier wil afwegen tegen elkaar, wat natuurlijk onmogelijk is. Dat veroorzaakt stress, spanning en enorme twijfel in mijzelf, waardoor ik dus niet weet ik wat ik moet doen en wat ik moet kiezen. Vervolgens doe ik eigenlijk maar niets en kies ik er eigenlijk voor om niets te kiezen.

Het maken van een keuze is voor mij een van de moeilijkste vaardigheden die er bestaan. Ik kan ook zien dat ik hier in mijn jeugd al moeite mee had en ik mijzelf heb aangeleerd om conflicten en moeilijke situaties te vermijden. Tijd om dit gedrag eens grondig te onderzoeken!

De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik weet niet wat ik moet doen en ik kan daarom niet kiezen (twijfelen), en ik mag niet kiezen en geen fouten maken, want anders wordt mama boos.”

Een aantal belangrijke inzichten die ik via zelfonderzoek heb opgedaan zijn: Lees verder

De relatie tussen een overtuiging, emoties/ gevoelens en een ervaring

11:00 – Mijn werkelijkheid die ik waarneem is een illusie volgens de theorie van de non-dualiteit. Waar ik regelmatig op stuit is de relatie tussen een overtuiging, emoties/gevoelens en een ervaring. Wat hebben ze met elkaar te maken? Hoe houden ze met elkaar verband? Op welke manier ‘bewijzen’ ze elkaar? En hoe houden ze elkaar in stand? Let’s check it out.

Ik was net bezig met het onderzoeken van de overtuiging ‘ik doe het nooit goed’, wat een vorm van primaire afweer is. Het is makkelijk om te zien dat die overtuiging niet waar is, omdat overtuigingen waar het woordje ‘nooit’ of ‘altijd’ in voorkomen sowieso nooit waar zijn. Ik ben me er dus bewust van dat de overtuiging niet waar is, maar ik weet het nog niet totaal. Ik blijf me ermee identificeren merk ik en daarom vond ik het tijd om de relatie tussen een overtuiging, emoties/gevoelens en een ervaring eens te onderzoeken. Dit zijn mijn bevindingen: Lees verder

Oude onvervulde behoefte = oude overtuiging projectie in het hiernu

10:30 – Er bestaat in werkelijkheid niet zoiets als een oude onvervulde behoefte, omdat ik in mijn kindertijd alles heb gekregen wat ik nodig had → immers, ik leef nog en ik ben kerngezond.

Ingeborg Bosch schrijft in haar boeken dat een oude onvervulde behoefte nooit meer te vervullen is en daar heeft ze helemaal gelijk in. Echter, de ‘fout’ die zij maakt is dat ze gelooft dat wij vroeger als kinderen niet alles heb gekregen wat we nodig hadden en dat we daarom nog oude onvervulde behoeftes en oude pijnen met ons mee zouden dragen. Deze redenering klopt van geen kant en wel hierom.

Oude onvervulde behoefte = primaire afweer projectie in het hiernu

Een oude onvervulde behoefte is in werkelijkheid een oude overtuiging die hoort bij het afweermechanisme ‘primaire afweer’ en de drang naar bevestiging, goedkeuring, erkenning, waardering, liefde, etc. die daaruit volgt. Een voorbeeld van zo’n overtuiging is ‘ik doe het nooit goed’ met de drang naar goedkeuring dat ik het hiernu wel ‘goed’ doe. Door deze oude overtuiging te geloven creëer ik hiernu de ervaring EN de behoefte dat ik hiernu iets nodig heb van een ander (projectie). En vervolgens zeg ik dat die behoefte die ik hiernu ervaar een oude onvervulde behoefte is, maar dat is dus absoluut niet waar. Die behoefte die ik hiernu ervaar creëer ik door te geloven in een oude overtuiging uit mijn kindertijd → ‘ik doe het nooit goed’ met als gevolg de drang naar goedkeuring van een ander. Lees verder

De PRI-methode + afweermechanismen → mijn visie met eindconclusie

14:00 – De afgelopen zes weken heb ik veel tijd besteed aan het doorgronden van de vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – die Ingeborg Bosch beschrijft in haar boeken over Past Reality Integration (PRI). Ik vind de door haar vastgestelde en beschreven afweermechanismen van het ego effectief en goed om mee te werken in de praktijk.

Er bestaat geen oude onvervulde behoefte en oude pijn

Ingeborg Bosch veronderstelt in haar theorie dat er altijd een verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – uit de kindertijd ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen. In dit eerdere bericht ga ik helemaal in op haar basistheorie mocht je dat interessant vinden. Echter, mijn conclusie is dat haar basisveronderstelling niet klopt. Immers, ik heb hiernu niets nodig en in mijn kindertijd had ik ook niets nodig. Bovendien heb ik alles gekregen wat ik toen nodig had aangezien ik hiernu zelf het levende, gezonde bewijs daarvan ben.

Het allerbelangrijkste bewijs voor mijn conclusie is dat ik het pijnlichaam zelf volledig heb weten op te lossen door eigenwijs te zijn en de ideeën van Ingeborg Bosch op waarheid te toetsen. Het idee dat er dus verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen is dus niet waar → er bestaat geen verdrongen oude pijn en oude onvervulde behoeften hiernu. Wil je weten waarom het lijkt alsof je hiernu een oude onvervulde behoefte ervaart? Bekijk dan dit bericht.

De verpletterende waarheid is de angst voor de dood

De vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – hebben volgens Ingeborg Bosch allemaal de functie de verpletterende waarheid te ontkennen dat onze behoeften als kind in onvoldoende mate werden vervuld, omdat we dat volgens haar niet aankonden. Ook hier slaat Ingeborg Bosch de plank mis, omdat de enige verpletterende waarheid die wij als kind verdrongen en ontkenden de angst voor de dood is én de realiteit dat er letterlijk ‘niets’ is. En dat doen we als volwassenen overigens nog steeds, haha. Lees verder

Ik heb iets nodig van vrouwen → is dat waar?

21:00 – Twee weken geleden ben ik de confrontatie aangegaan met een vriendin die nog bij de organisatie zit waar ik drie weken geleden afscheid van heb genomen. Haar feedback op mijn besluit had een veroordelende en boze ondertoon – ze zat duidelijk in de afweer ‘valse macht’ –  en ik vond het onterecht wat ze zei. Aan de andere kant raakte haar feedback mij enorm en zo’n beetje alle mogelijke afweren werden in mijzelf getriggerd tijdens de confrontatie, haha.

Onze ontmoeting leverde mij belangrijke inzichten op hoe ik in het algemeen met vrouwen omga en wat ik vaak van vrouwen denk nodig te hebben. Vandaag heb ik een vier vragen-uitwerking van Byron Katie afgemaakt waarin ik de volgende overtuigingen heb onderzocht:

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw echt naar mij luistert – ik voel dat de vriendin/een vrouw regelmatig niet echt naar mij luistert.”

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw naar zichzelf kijkt, haar fouten toegeeft en mij gelijk geeft – ik word onrechtvaardig behandeld door de vriendin/een vrouw, omdat ik niets fout doe en gelijk heb.”

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw mijn keuzes begrijpt – ik voel mij vaak niet begrepen door de vriendin/een vrouw.”

“Ik wil bevestiging van de vriendin/een vrouw dat ik het goed doe – ik voel me regelmatig afgewezen door de vriendin/een vrouw.”

“Ik wil dat de vriendin/een vrouw ophoudt met commentaar geven of ja-maren. De vriendin/vrouw denkt het altijd beter te weten.”

De belangrijkste inzichten die ik per overtuiging vandaag heb opgedaan zijn: Lees verder

Een ‘echte’ man durft te kiezen

20:30 – Vandaag heb ik een oude vriend (72) weer gezien die ik heb leren kennen via de organisatie die ik een maand geleden heb verlaten. Hij heeft zich een jaar geleden al uit de organisatie teruggetrokken en we zien elkaar zo’n twee keer per jaar om een flinke wandeling te maken en bij te praten.

Wat ik leuk vond om te merken is dat ik hem inmiddels ben ‘gepasseerd’. Natuurlijk is het Leven geen wedstrijdje wie als eerste de finishlijn haalt, dat is echt ego-overtuiging. Ik bedoel meer dat ik zag dat hij nog steeds aan het worstelen is met een thema dat een jaar geleden ook al speelde, namelijk zijn vrouw. Hij vindt al een tijd twee vrouwen leuk en zijn oorspronkelijke vrouw wil exclusiviteit. Prima, dat kan. Wat ik echter merkte is dat hij geen definitieve keuze durft te maken voor een van beide vrouwen, omdat hij – in mijn beleving – zijn huidige vrouw niet in de steek wil laten en geen pijn wil doen. Allemaal ego-onzin natuurlijk. Het is aan zijn huidige vrouw hoe zij reageert op een eventuele scheiding en vertrek. Daar is hij niet verantwoordelijk voor. Zij heeft zelfs gezegd dat hij niet zo egoïstisch moet doen, terwijl dat natuurlijk een dikke projectie is, haha. Echt hilarisch. Lees verder

Er bestaat geen verschil tussen een enkelvoudige of meervoudige persoonlijkheid

17:30 – Gisteravond heb ik de film ‘Identity’ gezien met Johan Cusack in de hoofdrol. De film vertelt twee verhalen waarvan aan het einde blijkt dat één verhaal zich fictief afspeelde in het hoofd van de seriemoordenaar met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. En dat vond ik bijster interessant! Alle elf personages in de fictieve verhaallijn bleken verschillende persoonlijkheden van de seriemoordenaar te zijn, en een dokter probeerde te achterhalen wie van de elf nu verantwoordelijk was voor de werkelijk gepleegde moorden. Ik vond het een gave film om te kijken en ik heb er natuurlijk ook wat van geleerd 🙂

Heb ik nou een persoonlijkheidsstoornis of niet?

Zo’n vijftien jaar heb ik geworsteld met een seksueel misbruiktrauma dat ik had opgelopen in mijn tienerjaren. In die vijftien jaar heb ik mij ook meerdere malen verdiept in verschillende persoonlijkheidsstoornissen, omdat ik van een aantal stoornissen kenmerken herkende bij mijzelf. Uiteindelijk was het allemaal niet voldoende om een diagnose van een persoonlijkheidsstoornis vastgesteld te krijgen. Helaas pindakaas, haha. Inmiddels ben ik jaren verder en heb ik zelfstandig het pijnlichaam volledig opgelost, waardoor ik mij in één keer van mijn trauma, angst en pijn heb ontworsteld. Wahoe! Lees verder