Het denken – hoe werkt het en waar is het goed in?

Een belangrijk onderdeel van het ego is ‘het denken’ en het vermogen tot logisch redeneren. Ik ben me aan het verdiepen in de werking van de hersenen en het denken om daarmee andere overtuigingen, ideeën en concepten die ik heb over mijzelf en het Leven op te kunnen lossen. Laat ik eerst met de definities van cognitie en het denken van Wikipedia beginnen, waarna ik mijn eigen ideeën over het denken beschrijf.

“Cognitie is het vermogen tot kennisverwerving door waarneming en het verwerken van de daarmee opgedane informatie door het denken.”

“Denken kan omschreven worden als een innerlijk of mentaal proces waarbij een beeld of voorstelling (van iets of iemand), herinnering (van iets of iemand), of idee (inzicht, begrip, plan) wordt gevormd. Nadenken, overwegen, zich te binnen roepen zijn aan denken verwante begrippen.”

Deze twee definities zijn vrij algemeen van aard en dat komt waarschijnlijk omdat het de eerste zinnen zijn van de desbetreffende pagina’s op Wikipedia, haha. Laat ik eens kijken of ik er zelf iets zinnigs over kan zeggen om het voor mijzelf helder te krijgen. Lees verder

Het geloven en volgen van gedachten houdt het verleden, de toekomst en het zelf in stand

In feite is het complete ego een uitdrukking van ‘valse hoop’. Het ego ervaart hiernu altijd een probleem en gaat altijd op zoek naar een oplossing in het verleden of in de toekomst – in beide gevallen verstrijkt de tijd met het zoeken naar een ‘oplossing’. Het ego communiceert daarmee naar zichzelf dat het Leven het ego nu nog niet geeft wat het ego straks hoopt te krijgen. → Ik communiceer daarmee naar mijzelf dat het Leven mij hiernu niet geeft wat ik straks hoop te krijgen. Aangezien ‘ik’ het Leven ben, wijs ik ‘mijzelf’ dus hiernu continue af.

Het verschil tussen bestempelen, oordelen, beoordelen en veroordelen

Allereerste wat duidelijkheid over veelgebruikte begrippen zodat er geen verwarring kan ontstaan.

  • Bestempelen = iets of iemand een naam geven en benoemen.
  • Oordelen = a) door redeneren tot een gevolgtrekking komen, of b) een gevoel, een mening over iets of iemand hebben.
  • Beoordelen = een oordeel vellen over iets of iemand, mijn goed- of afkeuring uitspreken over iets of iemand.
  • Veroordelen = met behulp van een oordeel iets of iemand afkeuren of verwerpen.

Ik bestempel en oordeel continue bewust of onbewust – dit gaat volledig automatisch. Het grappige is dat ik vind dat ‘oordelen’ een negatieve bijklank heeft in tegenstelling tot bijvoorbeeld het woord ‘beoordelen’, terwijl het volgens mij geen bal uitmaakt. Ik oordeel letterlijk op het moment dat ik een gedachtepatroon volg. Het kunnen oordelen zijn over mijzelf, over iemand anders, over de plek waar ik ben, de situatie waar ik in zit, etc. Letterlijk alle zintuiglijke informatie die via mijn ogen, oren, neus, mond en lichaam binnenkomt wordt bestempeld, beoordeeld en regelmatig ook veroordeeld. Kortom, ik ben een bestempelaar, oordeler, beoordeler en veroordeler in één! The creator of my own universe, haha. Lees verder

Mijzelf iets voornemen zonder er een doel van te maken

10:30 – Waar ik ontzettend moeite mee heb is mijzelf iets voornemen zonder er een doel van te maken. Natuurlijk zou ik mijzelf helemaal niets meer voor kunnen nemen, maar dat is niet de oplossing van het probleem. Dat is symptoombestrijding en vervolgens tegen mijzelf zeggen dat het probleem is opgelost. Mijzelf voor de gek houden noem ik dat.

Mijn ego is erg rigide, inflexibel en star. Ik heb een aantal kenmerken van autisme, maar dat is in mijn beleving niet de reden waarom mijn ego rigide, inflexibel en star is. Mijn eerste ingeving is gebrek aan vertrouwen in mijzelf en het Leven. Een beetje een algemene verklaring, ik weet het, haha.

Hoe dan ook, wat er dus telkens gebeurt is dat als ik mijzelf voorneem ergens in de week iets te doen, dan maakt mijn ego er direct een doel van dat moet gebeuren. Het is een controlemechanisme waarbij er direct focus ontstaat op het zelfgecreëerde doel en een drang om het te realiseren. Het resultaat van het behalen van een doel is vaak geen goed gevoel, maar eerder opluchting. Zo van, ik heb het gehaald en nu kan het niet meer fout gaan. Nu kan ik niets meer fout doen → een angst om te falen projectie dus. ~ lzv

Notitie

Het verschil tussen een intentie hebben om iets te doen en een probleem

15:00- Het verschil tussen een intentie hebben om iets te doen en een probleem is het belang dat ik hecht aan de schijnbare gevolgen wanneer een intentie niet wordt uitgevoerd of een probleem niet wordt opgelost. Wanneer een intentie niet wordt uitgevoerd is er niets aan de hand, daar waar als een probleem niet wordt opgelost ik geloof dat er van alles fout en verkeerd gaat, of fout en verkeerd is gegaan.

Door hiernu in plaats van een intentie te hebben om – op basis van vertrouwen en ‘inner-weten’ – iets te doen een probleem te creëren vanuit angst, creëer ik hiernu controle over de intentie met als doel de kans dat er iets mis, fout en verkeerd gaat te minimaliseren. Want als er iets mis, fout en verkeerd gaat, dan loopt alles in de soep en heb ik het (weer) gedaan, want ik doe altijd alles fout en nooit iets goed, haha.

Het creëren van een probleem ten opzichte van een intentie hebben om iets te doen is dus om de confrontatie met mijn eigen angst om te falen te vermijden en eventuele lastige en moeilijke situaties – die zouden kunnen ontstaan als een gevolg ‘vergeten zijn’ of ‘niet gehandeld hebben’ – uit de weg te gaan. ~ lzv

Video

Het ego kan onmogelijk volmaaktheid accepteren & het ego is een kanker

Agent Smith Interrogation

20:00 -- Deze video bevat drie fragmenten uit de film The Matrix die drie belangrijke eigenschappen van het ego/het denken duidelijk maken:

  1. Het ego/het denken kan onmogelijk een realiteit accepteren die volmaakt en ‘goed’ is van zichzelf. Een realiteit waar geen problemen bestaan en waar niets mis (mee) is wordt simpelweg niet geaccepteerd → de aard van het ego/het denken is problemen creëren, problemen waarnemen en problemen oplossen tot in het oneindige. Lees verder

6 redenen waarom ik geloof dat ik (nog) iets moet doen

19:00 – Ik geloof nog steeds dat ik elke dag (nog) iets moet doen, wat ik als een ontzettend sterk controlemechanisme van het ego ervaar. Ik blijf geloven dat het hiernu niet goed is en dat er een probleem opgelost moet worden. Een paar dagen geleden heb ik een bericht gepubliceerd over het verschil tussen een intentie hebben om iets te doen en een probleem. In dit bericht kom ik tot de conclusie dat ik met het creëren van een probleem – ten opzichte van een intentie hebben om iets te doen – de confrontatie met mijn eigen angst om te falen vermijd en eventuele lastige en moeilijke situaties – die zouden kunnen ontstaan als een gevolg ‘vergeten zijn’ of ‘niet gehandeld hebben’ – uit de weg ga. Bij de zes onderstaande redenen waarom ik geloof dat ik (nog) iets moet doen speelt dezelfde ‘motivatie’ een rol. Lees verder

Zoeken naar ‘iets’ vanuit een staat van zelfafwijzing kan nooit tot zelfacceptatie leiden

22:30 – Zoeken naar ‘iets’ bij een ander vanuit een staat van zelfafwijzing leidt nooit – ik zeg nooit – tot (een gevoel van) zelfacceptatie. Waar ik ook naar op zoek ben – bijvoorbeeld: bevestiging, goedkeuring, aandacht, erkenning, waardering, ‘liefde’, gezien worden, etc. -, het is in werkelijkheid altijd het ego dat zoekt. Het ego is een uitdrukking van zelfafwijzing en ‘iets’ van een ander kan daarom nooit tot (een gevoel van) zelfacceptatie leiden – hoogstens tot een tijdelijk goed gevoel.

De identificatie met de overtuiging waarmee ik mijzelf afwijs – bijvoorbeeld ‘ik ben niet goed genoeg om van te houden’ of ‘ik ben het niet waard om van te houden’ of ‘er is iets mis met mij’ of ‘ik doe alles fout’ – is het probleem en zorgt voor de samenhangende negatieve ervaring ervan hiernu, waardoor ik geloof dat het echt zo is en ik ‘buiten mijzelf’ naar een oplossing ga zoeken. Een vicieuze cirkel waar nooit een einde aankomt. Lees verder

De waarnemende controleur is de ultieme personificatie van het ego

13:00 – Gisteravond identificeerde ik mij weer volledig met het ego. Ik zat er weer hopeloos aan vastgeplakt, maar ik snapte niet waar ik mij precies mee identificeerde. Mijn geest was namelijk rustig; er waren geen gedachten, geen stemmen, geen woorden, geen beelden, helemaal niets. Dus wat was het dan vroeg ik mij af? Ik heb een meditatie en ademhalingsoefeningen gedaan, maar dat mocht niet baten. Totdat vanochtend eindelijk het kwartje viel: ik identificeerde mij weer met de waarnemende controleur: de ultieme personificatie van het ego.

Ik heb altijd geprobeerd om met het denken oplossingen te vinden voor de problemen die ik in het dagelijks leven tegenkwam. Ik heb een erg levendige en inventieve geest, dus bedacht ik steeds nieuwe oplossingen om met lastige en moeilijke situaties in het Leven om te gaan. In werkelijkheid deed ik steeds meer afstand van ‘mijzelf’ als wezen en creëerde ik stap voor stap een innerlijk veelkoppig monster die steeds meer bepaalde in mijn leven. Ik ben gaandeweg de macht over ‘mijzelf’ en het veelkoppige monster (het ego) helemaal kwijtgeraakt.  Lees verder