Confrontaties vermijden is altijd mijn dominante strategie geweest

18:00 – Vanmiddag heb ik een lekkere wandeling gemaakt en het e.e.a. voor mijzelf op een rijtje gezet. Ik ben tot de conclusie gekomen dat confrontaties vermijden altijd mijn dominante strategie is geweest. Met ‘een confrontatie aangaan’ bedoel ik niet dat een situatie per sé uitmondt in een discussie, strijd, woordenwisseling, ruzie, gevecht, etc. , maar dat die mogelijkheid natuurlijk wel altijd aanwezig is. Met ‘een confrontatie aangaan’ bedoel ik dat ik een spannende, lastige en/of moeilijke situatie niet meer vermijd – of het nu fysiek is of mentaal -, maar dat ik mijzelf volledig durf te laten zien wie ik ben, hoe ik in elkaar zit en wat er uit mij komt zonder voorbehoud.

Confrontaties vermijden als poging om mijn onzekerheid te verminderen

Als een rode draad in mijn leven zie ik dat ik in mijn kindertijd, jeugd en later in mijn volwassen leven altijd heb geprobeerd om de onzekerheid in/van situaties te vermijden door confrontaties met mensen te vermijden. Dit deed ik door met mijn denken strategieën te verzinnen om de onzekerheid die ik ervoer te verminderen en te minimaliseren. Lees verder

Notitie

Ik ben verslaafd aan innerlijke problemen en het gevoel van een zelf

Ik ben de overtuiging ‘ik voel een probleem → is dat waar?’ aan het uitwerken en waar ik in mijn uitwerking achter kom is bizar. Aan de ene kant ben ik de hele tijd bezig met het oplossen van mijn lichamelijke spanningen en blokkades door te zoeken naar de reden/oorzaak – wat overigens averechts werkt – en aan de andere kant creëer ik direct weer een nieuwe lichamelijke spanning en blokkade zodra ik geen emoties, gevoelens, spanningen en/of blokkades in mijzelf voel. Ik associeer emoties, gevoelens, lichamelijke spanningen en energetische blokkades met het gevoel van een zelf = binnenwereld = het gevoel te leven.

Kortom, als ik een lichamelijke spanning en blokkade ervaar en ga zoeken naar de reden/oorzaak accepteer ik mijzelf hiernu niet. En zodra de lichamelijke spanning en blokkade (eindelijk) zijn opgelost accepteer ik mijzelf wederom niet door direct weer een nieuw innerlijk probleem in de vorm van lichamelijke spanning en/of blokkade te creëren. Ik ben dus verslaafd aan innerlijke problemen. Ik ben verslaafd aan het gevoel van een zelf. Ik ben verslaafd aan het gevoel van schijnzekerheid en controle. Altijd totale non-acceptatie van mijzelf. ~ lzv

Het gevoel van een zelf willen blijven ervaren

21:00 – Als ik geen energetische blokkade of lichamelijke spanning in mij buikregio voel, dan ervaar ik geen controle en geen gevoel van een zelf. Lichamelijke spanning en een actieve energetische blokkade in mijn buikregio associeer ik met controle (lees: schijncontrole), zekerheid (lees: schijnzekerheid) en het ervaren van een gevoel van een zelf → dan voel ik ‘mijzelf’ en ervaar ik de illusie van controle gelovend dat ik echt controle heb over wat er gebeurt, over hoe ik mij voel, over wat ik zeg en hoe ik mij gedraag, en over het Leven in het algemeen.

Ik wil een gevoel van een zelf blijven ervaren

Ik ben doodsbang om het gevoel van absolute onzekerheid – laat ik het maar bestaansonzekerheid noemen – en het onbekende toe te laten. Ik ervoer het gisteren een paar uur, maar ik merkte direct de neiging op om actief gedachtepatronen te volgen en zo weer een energetische blokkade en lichamelijke spanning in mijzelf te creëren. Met ‘ik’ bedoel ik natuurlijk het ego, dus zodra er een deel van het ego permanent lijkt weg te vallen en te verdwijnen, grijp ik (het ego) er toch weer naar. Ik grijp dan weer naar de schijnzekerheid en schijncontrole → ik (het ego) wil mezelf intact houden → ik (het ego) wil het gevoel van controle en een zelf blijven ervaren. Ik ben doodsbang voor het onbekende, ik ben bang voor wat er komen gaat, ik ben bang voor wat er gaat gebeuren, ik ben bang om er niet meer te zijn, ik ben bang om mijzelf te zijn. Lees verder

Notitie

Perfectionisme is een keiharde vorm van zelfafwijzing en zelfveroordeling

Ik kan weinig tot niets leren als ik alles perfect en foutloos probeer te doen. Omdat ik zulke hoge eisen en voorwaarden stel aan mijn gedrag, handelen en ‘wat er uit mij komt’, veroordeel ik mijzelf tot stilstand en een zeer beperkte ervaringsruimte in het Leven. Ik vertoef in deze zeer beperkte ervaringsruimte én blijf er bovendien stug aan vasthouden, omdat ik ten diepste bang ben om keihard te falen. De schijnzekerheid, schijnveiligheid en schijncontrole die ik daaraan ontleen wegen niet op tegen de keiharde zelfafwijzing en zelfveroordeling dat ik van mijzelf geen fouten mag maken, waardoor ik weinig tot niets kan leren en mijzelf niet verder kan ontwikkelen. Perfectionisme is één van de meest harde vormen van zelfafwijzing en zelfveroordeling die er in mijn beleving bestaat. ~ lzv

De waarnemende controleur is de ultieme personificatie van het ego

13:00 – Gisteravond identificeerde ik mij weer volledig met het ego. Ik zat er weer hopeloos aan vastgeplakt, maar ik snapte niet waar ik mij precies mee identificeerde. Mijn geest was namelijk rustig; er waren geen gedachten, geen stemmen, geen woorden, geen beelden, helemaal niets. Dus wat was het dan vroeg ik mij af? Ik heb een meditatie en ademhalingsoefeningen gedaan, maar dat mocht niet baten. Totdat vanochtend eindelijk het kwartje viel: ik identificeerde mij weer met de waarnemende controleur: de ultieme personificatie van het ego.

Ik heb altijd geprobeerd om met het denken oplossingen te vinden voor de problemen die ik in het dagelijks leven tegenkwam. Ik heb een erg levendige en inventieve geest, dus bedacht ik steeds nieuwe oplossingen om met lastige en moeilijke situaties in het Leven om te gaan. In werkelijkheid deed ik steeds meer afstand van ‘mijzelf’ als wezen en creëerde ik stap voor stap een innerlijk veelkoppig monster die steeds meer bepaalde in mijn leven. Ik ben gaandeweg de macht over ‘mijzelf’ en het veelkoppige monster (het ego) helemaal kwijtgeraakt.  Lees verder