Notitie

Zelfonderzoek is…

  1. Beschrijf zo persoonlijk mogelijk je verhaal en/of probleem; schrijf datgene op waar je 100% van overtuigd bent dat het zo is. Vat het geheel vervolgens samen in een vraag/stelling die je kunt onderzoeken. Wees zo eerlijk mogelijk!
  2. Daarna ga je vanuit de positie van de waarnemer/getuige de vraag/stelling vanuit alle perspectieven onderzoeken op waarheid. Het doel is altijd het oplossen van de vraag/stelling en niet het vinden van een antwoord erop.
  3. Bij goed zelfonderzoek is de onvermijdelijke consequentie dat de vraag/stelling onzinnig voorkomt → je hebt de vraag/stelling doorzien. Applausje voor jezelf, haha.
  4. Wat hier staat beschreven – het proces van zelfonderzoek – is maar tot op zekere hoogte cognitief te begrijpen. Om erachter te komen wat er precies met de bovenstaande woorden bedoeld wordt, zal je het zelf uit moeten vogelen via je eigen directe ervaring. ~ lzv

Het pijnlichaam is volledig opgelost

21:00 – Vandaag ben ik tot de wonderbaarlijke conclusie gekomen dat mijn pijnlichaam na vijf dagen volledig is opgelost. Afgelopen zaterdag had ik een extreem zware dag, omdat ik de hele dag in de greep van het pijnlichaam was. Pas ’s avonds laat viel – door het bekijken van een video van Mooji – het kwartje en doorbrak ik de identificatie: ik probeerde nog steeds het pijnlichaam vanuit de persoon op te lossen, waardoor ik het pijnlichaam en mijn personage alleen maar in stand hield. Zie dit eerdere bericht voor een beschrijving van de relatie tussen het pijnlichaam en de persoon .

Afgelopen zondag was het pijnlichaam inmiddels zachter geworden en had het zich verspreid over een groter gebied in mijn buikregio. Later die dag bewoog het ook naar de nieren en de achterkant van mijn lichaam. De nieren voelden pijnlijk aan zonder dat ik mij eraan stoorde en ertegen verzette. Ik heb de afgelopen dagen 4-5 liter water per dag gedronken en het lijkt erop dat het pijnlichaam is opgelost en verwerkt via de nieren en het blaassysteem. De nieren zijn het zuiverings- en filteringssysteem van het lichaam, dus het verbaast mij niets dat ik het oplossen van het pijnlichaam aan deze twee kleine, maar o zo belangrijke organen te danken heb! Lees verder

Wat wil ik nu werkelijk?

11:30 – Afgelopen woensdag heb ik een belangrijke beslissing genomen door bij de organisatie weg te gaan die mij begeleidde bij mijn zelfonderzoek en ontwikkeling. De manier hoe ik tegen zelfonderzoek aankijk verschilt fundamenteel met die van hen, en dat was een van de dingen die begon te wringen. Daarnaast heb ik veel vrijwilligerswerk gedaan op online gebied, maar ik voel sterk dat ik daar geen zin meer in heb en dat het tijd is om mijn eigen weg te gaan en volledig op mijzelf te vertrouwen. Eng, spannend en avontuurlijk tegelijk 🙂

De huidige situatie

De situatie is op dit moment als volgt. Ik heb een bijstandsuitkering van € 946,73 in de maand. Ik heb geen relatie en praktisch geen vrienden – al ken ik wel redelijk wat mensen, maar ik heb er op dit moment ook geen behoefte aan. Onlangs is bij mij vastgesteld dat ik ongeveer de helft van de kenmerken van autisme heb. En ik heb zo nu en dan nog steeds last van het pijnlichaam en lichamelijke spanning als ik getriggerd word. Al met al een prima uitgangspositie om verder te gaan met mijn zelfonderzoek. Lees verder

Een vreemde gewaarwording

17:30 – De laatste twee weken beginnen er wat kwartjes te vallen door het constructieve zelfonderzoek van de afgelopen maanden. Ik ervaar steeds meer rust, warme gevoelens en vertrouwen in mijzelf, wat fijne ervaringen zijn waar ik lang naar heb uitgekeken. Lichamelijke spanning en angst ervaar ik alleen nog als ik een gedachte- en/of gedragspatroon volg die ik nog niet heb onderzocht. Het lijkt erop dat mijn basisgevoel van angst verdwenen is, maar dat is nog even afwachten voordat ik dat met zekerheid kan bevestigen.

Wat echt een hele vreemde gewaarwording is, is dat ik letterlijk sommige dingen niet meer kan denken of kan achterhalen wat, hoe en waarom ik ergens in geloofde. Het lukt me gewoon niet. Als ik dus goed zelfonderzoek doe, dan ben ik vervolgens niet meer in staat om a) datgene waar te nemen waar ik in geloofde en b) erover na te denken wat, hoe en waarom dat zo was. Het is gewoon verdwenen. Heel apart om mee te maken. ~ lzv

Geen pijn en angst meer, maar wel meer controledrang

21:30 – Er zijn inmiddels twee weken verstreken sinds het pijnlichaam volledig is opgelost. De eerste twee tot drie dagen voelde ik me echt bevrijd, maar langzamerhand voelde ik dat de kracht van het denken en daarmee dus mijn controledrang flink toenam. Het lijkt alsof er een nieuw soort evenwicht in mijzelf is ontstaan na het wegvallen van het pijnlichaam. Aan de ene kant voel ik me stukken beter zonder de continue ervaring van pijn en angst, maar aan de andere kant ervaar ik gek genoeg dat ik het lastiger vind om te ‘zijn’. Het pijnlichaam zorgde blijkbaar toch voor diepte en gronding in mijzelf en fungeerde als een soort anker. Bovendien zorgde het pijnlichaam voor een duidelijk doel – het oplossen ervan – waar ik me op kon focussen met mijn zelfonderzoek. En dat ben ik nu kwijt.

Op dit moment ben ik nog steeds aan mijn nieuwe staat aan het wennen, en dan met name hoe ik die extreme, innerlijke controledrang ga aanpakken. Het voelt op dit moment alsof er een wurgslang in mijn binnenste zit die mijn energie blokkeert van onder tot boven, zonder dat ik een idee heb waar ik mij mee identificeer. Ik zit duidelijk in ‘de persoon’ waardoor ik dit ervaar, maar welke identificatie(s) hier nu voor zorgen, ik heb echt geen flauw idee. Lees verder

Het geloven en volgen van gedachten houdt het verleden, de toekomst en het zelf in stand

In feite is het complete ego een uitdrukking van ‘valse hoop’. Het ego ervaart hiernu altijd een probleem en gaat altijd op zoek naar een oplossing in het verleden of in de toekomst – in beide gevallen verstrijkt de tijd met het zoeken naar een ‘oplossing’. Het ego communiceert daarmee naar zichzelf dat het Leven het ego nu nog niet geeft wat het ego straks hoopt te krijgen. → Ik communiceer daarmee naar mijzelf dat het Leven mij hiernu niet geeft wat ik straks hoop te krijgen. Aangezien ‘ik’ het Leven ben, wijs ik ‘mijzelf’ dus hiernu continue af.

Het verschil tussen bestempelen, oordelen, beoordelen en veroordelen

Allereerste wat duidelijkheid over veelgebruikte begrippen zodat er geen verwarring kan ontstaan.

  • Bestempelen = iets of iemand een naam geven en benoemen.
  • Oordelen = a) door redeneren tot een gevolgtrekking komen, of b) een gevoel, een mening over iets of iemand hebben.
  • Beoordelen = een oordeel vellen over iets of iemand, mijn goed- of afkeuring uitspreken over iets of iemand.
  • Veroordelen = met behulp van een oordeel iets of iemand afkeuren of verwerpen.

Ik bestempel en oordeel continue bewust of onbewust – dit gaat volledig automatisch. Het grappige is dat ik vind dat ‘oordelen’ een negatieve bijklank heeft in tegenstelling tot bijvoorbeeld het woord ‘beoordelen’, terwijl het volgens mij geen bal uitmaakt. Ik oordeel letterlijk op het moment dat ik een gedachtepatroon volg. Het kunnen oordelen zijn over mijzelf, over iemand anders, over de plek waar ik ben, de situatie waar ik in zit, etc. Letterlijk alle zintuiglijke informatie die via mijn ogen, oren, neus, mond en lichaam binnenkomt wordt bestempeld, beoordeeld en regelmatig ook veroordeeld. Kortom, ik ben een bestempelaar, oordeler, beoordeler en veroordeler in één! The creator of my own universe, haha. Lees verder

Het beschrijven van persoonlijke ervaringen en het wilde beest in mijn hoofd

08:30 – Ik lees regelmatig het dagboek van een kennis van mij over het pad naar ‘Verlichting’. Een van de dingen die mij opvalt is dat hij veel persoonlijke ervaringen beschrijft over zijn dagelijkse leven, terwijl ik dat automatisch bijna niet doe en het eigenlijk onzin vind. Het kan zijn dat ik het beschrijven van persoonlijke ervaringen over hoe ik mijn dag ervaar, hoe ik mij voel, wat ik meemaak, etc. onzin vind omdat het in mijn beleving ‘ego’ is en daarmee dus niet relevant. In dat geval schrijf ik dus al meer als en vanuit het Geheel.

Aan de andere kant kan het ook zo zijn dat mijn primaire afweer overtuigingen ‘ik ben niet belangrijk’ en ‘ik doe er niet toe’ hier debet aan zijn. Lastig om te bepalen. Wat ik wel weet is dat ik nooit van de koetjes en kalfjes ben geweest – ook als kind niet, geef mij maar liever direct concrete informatie waar ik wat aan heb i.p.v. van allemaal subjectieve beschrijvingen over ervaringen en niet-relevante zaken. Iets anders wat mij opvalt is dat ik aan het einde van een dag moeilijk specifieke details van ervaringen terug kan halen om in een bericht te beschrijven. Ik heb mij laten testen op autisme en daaruit bleek dat ik een goed korte termijn geheugen heb, maar dat ik wel enigszins gefragmenteerd waarneem. Het zou bovendien kunnen dat de informatieverwerking in mijn hersenen niet optimaal verloopt – een ander kenmerk van autisme. Lees verder

Onrustig geslapen en neigingen gericht op de toekomst

09:30 – Vannacht heb ik onrustig geslapen, omdat ik erg aan het dromen was wat veel lichamelijke spanning en onrust opleverde, althans ik denk dat het daarmee te maken had. In de verschillende dromen die ik had kwam ik goed voor mijzelf op, wat ik als een weerspiegeling zie van mijn ontwikkeling van de laatste paar maanden. Ik vertrouw meer op mijzelf en durf meer mijn eigen keuzes te maken en meer voor mijzelf op te komen als ik iets wil. Tof om dat ook in dromen terug te zien.

Drie neigingen gericht op de toekomst

Ik ben op dit moment druk bezig om alle gedachten en gedachtepatronen die gericht zijn op de toekomst te onderzoeken, te doorzien en los te laten. Op dit moment zijn dit de belangrijkste drie neigingen en dwangen die ik in mijzelf bespeur:

  • De neiging om bezig te zijn met het meisje van de Albert Heijn en mijzelf een ontmoeting in het vooruitzicht te stellen om ernaar uit te kijken. Natuurlijk niets mis mee om zo nu en dan aan een leuke, mooie vrouw te denken, maar ik ben er teveel mee bezig, het is een focus geworden. Ik ben inmiddels vijf keer langs de Albert Heijn geweest en vijf keer was ze niet aanwezig op dat moment. What are the odds? Haha. Vanavond ga ik een nieuwe poging wagen om haar te vertellen dat ik haar leuk vind en vragen of ze af wil spreken. Fingers crossed 🙂 Lees verder

Het gesprek met het meisje op het plein voor de Albert Heijn

22:00 – Vorige week woensdag had ik besloten om het meisje van de Albert Heijn te vertellen dat ik haar leuk vind en haar te vragen of ze een keer iets leuks met mij wil doen. Ik had besloten om diezelfde woensdagavond rond 19:00 naar de Albert Heijn te gaan om haar aan te spreken.

Angst om afgewezen te worden

Ik merkte echter hoe ik gedurende die dag de situatie met haar probeerde te controleren en mijzelf erop voor probeerde te bereiden. Ik voel geen angst om haar te vertellen dat ik haar leuk vind en dat ik graag iets leuks met haar wil doen, maar toch verkrampte ik gedurende die dag steeds meer. Ik kwam erachter dat ik nog steeds geloof dat ik afgewezen kan worden door haar en dat de afwijzing direct iets zegt over wie ik ben en hoe ik in elkaar zit en eruit zie. Bizar. Er kunnen natuurlijk meerdere redenen zijn waarom ze niet met mij af wil spreken – bijvoorbeeld: ze heeft al een vriend, ik ben niet haar type, ze is lesbisch, etc. -, maar ik was al bezig om mijzelf te beschermen tegen mogelijke pijn omdat ik geloofde dat de mogelijke afwijzing direct iets zou zeggen over mij. Echt bizar. In dit bericht leg ik uit hoe dit mechanisme werkt. Lees verder

Een proces waarin ik mijzelf wel 1.000 keer vermoord

19:00 – Het is leuk om overtuigingen te onderzoeken en doorzien, maar het ‘echte’ werk begint bij het toepassen van de opgedane inzichten en nieuwe ‘kennis’. Het is natuurlijk fantastisch dat ik mij bewust ben dat hardnekkige overtuigingen uit mijn kindertijd niet-waar zijn. Dat is ronduit geweldig, alleen het toepassen ervan (lees: loslaten van de overtuiging) is echt een heel ander verhaal.

Hoe vervelend een overtuiging ook mag zijn en hoe pijnlijk mijn ervaringen ook waren, de overtuiging en ervaring boden toch iets van zekerheid, veiligheid en bekends, ook al was het schijn, negatief en pijnlijk. Gewoonlijk wordt een identificatie afgedaan als doorn die je uit je voet verwijdert, waarna je vervolgens vrolijk verder loopt. Dit is een metafoor die niet met mijn werkelijkheid overeenkomt en de gang van zaken een beetje te rooskleurig uitbeeldt. Lees verder