Soms zal ik gewoon moeten schrijven ondanks heftige controledrang van het ego

11:00 – De afgelopen dagen heb ik wederom weinig tot niks geschreven. Ik had mij voorgenomen om alleen op basis van mijn ‘inner-weten’ te (gaan) schrijven en ik heb een paar pogingen ondernomen, maar ben na een tijdje ook weer gestopt. Ik was er vrij snel klaar mee, omdat ik tijdens het schrijven merkte hoe het ego het schrijfproces telkens probeerde te sturen en te manipuleren. Ik werd mij ervan bewust dat het ego probeerde controle te hebben op de berichten die ik schreef, en dan hoeft het voor mij niet meer. Dan ben ik er snel klaar mee omdat het alle plezier ontneemt.

Het probleem dat deze houding van mij met zich meebrengt is dat ik waarschijnlijk nog weinig (dagelijkse) berichten zal schrijven, omdat het ego altijd wel in meer of mindere mate controle zal (blijven) uitoefenen. Ter verduidelijking: ik ben mij er natuurlijk van bewust dat ikzelf geloof het ego te zijn en dat het ego per definitie dus altijd zal schrijven, tenzij ik de Waarheid realiseer en ‘Verlichting’ bereik. Nee, waar ik het over heb is de opzichtige controledrang die zich uit in het veel corrigeren van tekst, het dubbel controleren van grammatica en spelling, het herhaaldelijk bedenken van mooie kopjes, etc. En niet te vergeten de lichamelijke spanning, stress, onrust en onvrede die deze controledrang met zich meebrengt. Waar ik het hier dus over heb is schrijven op een manier die voor geen enkele meter ‘stroomt’ of ‘flowt’, maar alleen gepaard gaat met weerstand, spanning en stress. Lees verder

Notitie

Emoties en gevoelens zijn niet-waar → ik ben er weer ingetrapt

Shit, ik ben er vandaag weer ingetrapt. Ik werd mij er zojuist pas van bewust dat wat ik voel ‘waar’ had gemaakt door er flink weerstand tegen te bieden. Gedachten zijn relatief makkelijk te doorzien en te beoordelen als ‘niet-waar’, maar gevoelens en samenhangende ervaringen lijken zo echt dat ik toch regelmatig onbewust waarde hecht aan dat wat ik voel en de lichamelijke spanning, stress of pijn onbewust op probeer te lossen.

Ondanks dat de aanleiding vaak een handeling vanuit angst is – doordat ik bijvoorbeeld iets doe wat ik eigenlijk niet moet doen -, verbaast het mij dat ik er nog steeds intrap en onbewust probeer de lichamelijke spanning, stress of pijn als gevolg daarvan op te lossen. Als ik eerlijk ben vind ik het gewoon nog steeds lastig om fysieke ongemakken en pijnen onvoorwaardelijk te accepteren en ‘er gewoon mee te zijn’. Het ego en het denken geloven dat lichamelijke spanning, stress en pijn altijd opgelost kan worden, maar dat is echt gelul. In werkelijkheid betekent een oplossing zoeken = weerstand bieden, waardoor de lichamelijke spanning, stress en pijn alleen maar erger wordt en ik erop gefixeerd raak. Alleen heb ik dus niet altijd door dat ik erop gefixeerd ben geraakt en het op probeer te lossen. Wat een grap. ~ lzv

Mijn angst om te falen als mens/persoon → een afsluitend bericht

22:00 – Van Edwin heb ik twee belangrijke dingen geleerd, namelijk dat a) het aantal te onderzoeken overtuigingen in theorie eindeloos is en dat b) ik moet stoppen met het onderzoeken eenzelfde soort overtuigingen als deze niet tot nieuwe inzichten leiden en ik niets nieuws leer. Overtuigingen die mij in het dagelijks leven nog veel stress opleveren horen bijna allemaal bij het afweermechanisme ‘valse hoop’ en komen meestal voort uit één of meerdere van deze vijf ‘primaire afweer’-overtuigingen:

  1. ‘Ik ben niet goed (genoeg).’
  2. ‘Ik doe altijd alles fout.’
  3. ‘Ik doe nooit iets goed.’
  4. ‘Ik doe er niet toe.’
  5. ‘Ik ben niet belangrijk.’

Lees verder

Energetische blokkades zorgen ervoor dat ik ineenkrimp

19:00 – Vanochtend werd ik weer met veel lichamelijke spanning wakker – de laatste twee weken eigenlijk zonder uitzondering 🙁 Zodra ik mij met het ego en het denken identificeer – of dat nu bewust of onbewust doe en of ik nu wakker of in slaap ben – ik de neiging heb om ineen te krimpen en mijn hele lichaam als het ware op te rollen om de energetische blokkade in mijn buik heen. Ik heb de neiging om mij dan zo klein mogelijk te maken door mijn ledematen samen te knijpen, in elkaar te zakken, in elkaar te krimpen, kleiner te worden, minder diep adem te halen, knieën op te trekken, armen over mijn borst heen te kruisen en vooral heel erg koud te worden van binnen. Ik moet er bewust moeite voor doen om hier niet in mee te gaan en diep te blijven ademen. Het is alsof een energetische blokkade in mijn buik als een extra zwaartekracht in mijn systeem fungeert die het lichaam en de ledematen automatisch naar zich toetrekt. Lees verder

Ik ervaar nog steeds de sterke drang om rekening te houden met anderen

18:00 – Gisteren ben ik met een vooraf onbekende dame naar het Spoorwegmuseum in Utrecht geweest. Sinds december vorig jaar heb ik een museumjaarkaart en ik heb mij voorgenomen om iedere maand een museum te bezoeken en mijn geplande evenement te delen op de website Nieuwemensenlerenkennen.nl. Vervolgens kunnen andere leden deelnemen en met mij meegaan naar het museum. Ten eerste vind ik het veel leuker om met een ander of anderen een museum te bezoeken. Ten tweede kan ik direct ervaren in hoeverre ik vooruitgang heb geboekt in het ontspannen omgaan met (nieuwe) mensen; in hoeverre durf ik hiernu werkelijk ‘mijzelf’ te zijn? Lees verder

De waarnemende controleur is de ultieme personificatie van het ego

13:00 – Gisteravond identificeerde ik mij weer volledig met het ego. Ik zat er weer hopeloos aan vastgeplakt, maar ik snapte niet waar ik mij precies mee identificeerde. Mijn geest was namelijk rustig; er waren geen gedachten, geen stemmen, geen woorden, geen beelden, helemaal niets. Dus wat was het dan vroeg ik mij af? Ik heb een meditatie en ademhalingsoefeningen gedaan, maar dat mocht niet baten. Totdat vanochtend eindelijk het kwartje viel: ik identificeerde mij weer met de waarnemende controleur: de ultieme personificatie van het ego.

Ik heb altijd geprobeerd om met het denken oplossingen te vinden voor de problemen die ik in het dagelijks leven tegenkwam. Ik heb een erg levendige en inventieve geest, dus bedacht ik steeds nieuwe oplossingen om met lastige en moeilijke situaties in het Leven om te gaan. In werkelijkheid deed ik steeds meer afstand van ‘mijzelf’ als wezen en creëerde ik stap voor stap een innerlijk veelkoppig monster die steeds meer bepaalde in mijn leven. Ik ben gaandeweg de macht over ‘mijzelf’ en het veelkoppige monster (het ego) helemaal kwijtgeraakt.  Lees verder

Ongelukkig zijn (en blijven) als ‘valse hoop’-strategie

16:30 – Ik heb gisteren een aantal redenen opgesomd waarom ik ongelukkig moet blijven. Vanochtend realiseerde ik mij dat ik nog een paar sterke overtuigingen heb waarom ik (van mijzelf) ongelukkig moet blijven:

  • Ik moet echt ergens last van hebben voordat het gerechtvaardigd is om aan te geven dat ik iets niet prettig vind en ik mijn grenzen aan mag geven.
  • Ik moet echt ergens last van hebben volgens mijn eigen strenge eisen en voorwaarden van pijn en lijden, want anders word ik niet serieus genomen, word er niet naar mij geluisterd en heb ik geen recht van spreken.

Pas als ik ergens enorm last van heb en lijd, dan pas heb ik recht van (lees: mag ik) spreken en word ik door anderen geloofd. Anders moet ik niet zo zeuren en me niet zo aanstellen en comedy spelen. Lees verder

Ik vecht tegen lichamelijke spanning om mijn eigen zoektocht te saboteren

22:00 – Ik associeer gelukkig zijn met vrij zijn van lichamelijke spanning, stress en pijn. Ik geloof ook dat het ego de enige reden/oorzaak is van de lichamelijke spanning, stress en pijn die ik ervaar (= afweermechanisme ‘valse macht’). Kan ik dat absoluut zeker weten? Nee, natuurlijk niet. Wat ik waarneem is dat identificatie met het ego vaak resulteert in lichamelijke spanning, stress en pijn, dus concludeer ik dat het omgekeerde ook moet gelden:

“Als ik lichamelijke spanning, stress en pijn ervaar, dan is het ego daar altijd de oorzaak van en dus verantwoordelijk voor.”

Dit is natuurlijk een dikke vette drogreden, omdat deze conclusie gebaseerd is op een waargenomen correlatie en ik concludeer dat het omgekeerde dus ook altijd waar moet zijn. Lees verder

Er is geen oorzaak/reden ~ Oordelen creëert direct de illusie van hoop

20:30 – Wennen aan de dualiteit (= verandering zonder oordeel) van het Leven blijft lastig. Gisteren had ik fantastische inzichten, een kleine doorbraak en voelde ik mij top, en vandaag ben ik aan het worstelen met een energetische blokkade, lichamelijke spanning en stress. Een heerlijk contrast, haha.

  • Gisteren voelde ik mij beter als vandaag → vergelijken hoe ik mij hiernu voel met een gereconstrueerde herinnering = weerstand tegen ‘Dat Wat Is’ + ik vererger hoe ‘slecht’ ik mij hiernu voel.
  • Ik voel mij slecht en ongelukkig hiernu = idem.
  • Er is een oorzaak voor hoe ik mij hiernu voel → weerstand + ik vererger hoe ik mij hiernu voel en houdt het in stand.
  • Ik moet iets doen hiernu → ik moet mij beter voelen hiernu (= proberen op te lossen) → weerstand + ik vererger hoe ik mij hiernu voel en houdt het in stand. Lees verder

Ik zie mijzelf als oorzaak van lichamelijke spanning en ik straf mijzelf telkens hard

21:00 – Ik beoordeel en veroordeel mijzelf continue op basis van de mate van lichamelijke spanning en stress die ik hiernu ervaar. Hoe meer lichamelijke spanning en stress ik ervaar, des te meer én harder ik mijzelf veroordeel en afwijs (= afweermechanisme ‘valse macht’). Ik veroordeel mijzelf omdat ‘ik er toch weer in ben getrapt’, ‘ik het weer niet goed heb gedaan’ en ‘ik weer heb gefaald’.

Ik ben er weer ingetrapt = ik ben weer in het ego getrapt = het ego is weer in het ego getrapt → het ego veroordeelt zichzelf omdat het in zichzelf is getrapt.

Het ego vindt van zichzelf dat het iets fout heeft gedaan en heeft gefaald op basis van de mate van waargenomen lichamelijk spanning en stress. Lees verder