Hoe traumatische herinneringen integreren? En lekker naar de bioscoop!

15:00 – Vandaag ben ik naar de derde dag van een 4-daagse theoriecursus over trauma en traumatisering geweest. Wat ontzettend leuk is om te merken is dat de cursus – voor zo ver ik heb kunnen zien – helemaal overeenkomt met de PRI-basistheorie van Ingeborg Bosch. Afgezien van het feit dat ik er mijn oude pijnen mee op wil lossen, vind ik het ook super interessant om te leren hoe het overlevingsmechanisme precies werkt, hoe trauma ontstaat en welke delen van de hersenen erbij betrokken zijn, en welke factoren van invloed zijn op het effect van de gebeurtenis op een persoon. Ik vind het echt leuk om daarover te leren!

Het thema van vandaag was ‘herinneringen & integratie’. Waar het in het kort op neerkomt is dat een – om welke reden dan ook – bedreigende ervaring niet goed is verwerkt, en is ‘blijven hangen’ in het emotionele brein. Precies wat Ingeborg Bosch ook beschrijft. Die traumatische herinnering is als het ware losgekoppeld van mijn dagelijks leven en kan onvrijwillig omhoog komen als ik word getriggerd door bijvoorbeeld zintuiglijke waarnemingen of dagelijkse gebeurtenissen die het emotionele brein direct in alarmfase 1 brengt.

Het integreren van een traumatische herinnering betekent dat ik de oude ervaring realiseer in ‘tijd en persoon’ en weer ‘kloppend’ maak. Dat wil zeggen, dat ik mij volledig realiseer dat ik de oude ervaring inclusief emoties/gevoelens heb meegemaakt, en dat de ervaring voorbij is en niet meer in het heden plaatsvindt – ik kan vanaf dan dus niet meer getriggerd worden. De herinnering aan de ervaring inclusief emoties/gevoelens wordt dan als het ware uit de amygdala via de hippocampus gearchiveerd in de archiefkast van het langetermijngeheugen, de prefrontale cortex (PFC). Daar waar de herinnering hoort 🙂 Lees verder

Oeps de wekker niet gezet… En mijn traumaverhaal ontmantelen

00:00 – Het lijkt wel of ik dit dagelijks schrijf, maar ik heb weer superslecht geslapen. Ik werd wakker en zat helemaal in mijn hoofd, ik was niet geaard en aanwezig, ik en voelde veel lichamelijk spanning. Niet fijn om een dag zo te beginnen, omdat het sowieso niet prettig is om zo op te staan natuurlijk, haha, maar daarnaast kost het me vaak een aantal uren om echt weer te zakken in mijn lichaam.

Gisteravond heb ik besloten om op volledig op mijn ‘inner-weten’ te vertrouwen en de wekker niet te zetten, ondanks dat ik pas om 02:00 uur ging slapen en ik om 08:30 uur richting het station moest voor de vierde en laatste cursusdag over trauma en traumatisering. En ik werd gewoon om 08:02 uur wakker, hoe bestaat het, haha. Geniaal hoe dat werkt. Wellicht dat ik daar onrustig door heb geslapen, omdat ik normaal gesproken een erg tijdgericht persoon ben en ook vaak bang ben om ergens te laat te komen – zal ook wel deels met mijn halve autisme te maken hebben. Ik was vanochtend in ieder geval op tijd 🙂

Mijn traumaverhaal ontmantelen

Ik kwam zojuist tot de conclusie dat de enige manier om een trauma werkelijk op te lossen is (en niet alleen een plekje te geven) is het verhaal wat erbij hoort compleet te ontmantelen. Het verhaal helemaal uit te pluizen en alle ideeën, gecreëerde verbanden en getrokken conclusies in kaart te brengen en te onderzoeken.

Ik ben er zojuist aan begonnen en ik begin een voorzichtige indruk te krijgen van hoezeer ik mij altijd heb belast door te blijven geloven in én vast te houden aan mijn traumaverhaal. Ik zeg eerlijk dat het natuurlijk makkelijk is om bewust te zijn dat niets absoluut waar is, maar om het ook echt totaal te weten is toch een ander verhaal. Mijn traumaverhaal heeft de afgelopen twintig jaar flinke vormen aangenomen, dus het wordt een pittige klus om het te ontrafelen. ~ lzv

Het pijnlichaam is volledig opgelost

21:00 – Vandaag ben ik tot de wonderbaarlijke conclusie gekomen dat mijn pijnlichaam na vijf dagen volledig is opgelost. Afgelopen zaterdag had ik een extreem zware dag, omdat ik de hele dag in de greep van het pijnlichaam was. Pas ’s avonds laat viel – door het bekijken van een video van Mooji – het kwartje en doorbrak ik de identificatie: ik probeerde nog steeds het pijnlichaam vanuit de persoon op te lossen, waardoor ik het pijnlichaam en mijn personage alleen maar in stand hield. Zie dit eerdere bericht voor een beschrijving van de relatie tussen het pijnlichaam en de persoon .

Afgelopen zondag was het pijnlichaam inmiddels zachter geworden en had het zich verspreid over een groter gebied in mijn buikregio. Later die dag bewoog het ook naar de nieren en de achterkant van mijn lichaam. De nieren voelden pijnlijk aan zonder dat ik mij eraan stoorde en ertegen verzette. Ik heb de afgelopen dagen 4-5 liter water per dag gedronken en het lijkt erop dat het pijnlichaam is opgelost en verwerkt via de nieren en het blaassysteem. De nieren zijn het zuiverings- en filteringssysteem van het lichaam, dus het verbaast mij niets dat ik het oplossen van het pijnlichaam aan deze twee kleine, maar o zo belangrijke organen te danken heb! Lees verder

De ontmoeting met mijn zus

21:30 – Vandaag heb ik mijn zus sinds een paar maanden weer gezien en dat was leuk. Ik heb met haar een potje Kubb gespeeld in het park; een houten spel waarbij je als eerste de vijf houten torens van je tegenstander en vervolgens de koning om dient te gooien met houten staven van zo’n 30 cm. De eerste twee keer won zij, de laatste keer ging ik als winnaar van het veld af. Ik merkte dat ik toch nog de drang heb om te willen winnen, waardoor ik steeds slechter ging gooien. Precies het tegenovergestelde van wat mijn ego wil: winnen. Weer zo’n paradox waar het Leven vol mee zit. Grappig.

Ik heb even zitten kijken en ik zie dat donderdag 9 augustus de heugelijke dag was dat mijn pijnlichaam na vijf dagen helemaal was opgelost. Ik heb sinds mijn tienertijd met een zwaar pijnlichaam rondgelopen – zo’n 15-20 jaar in totaal, en nu is het gewoon letterlijk verdwenen. Ik voel geen pijn en angst meer, niks, 0,0. Het is en blijft een aparte gewaarwording omdat ik nooit had gedacht het pijnlichaam op een gemakkelijke, ontspannen en betrekkelijk pijnloze manier los te laten. Lees verder

We zijn allemaal niet zo moedig als we onszelf doen geloven

10:00 – Vanochtend bedacht ik mij dat ik sinds half mei dit jaar (2018) – het moment dat ik werkelijk ben begonnen met spiritueel zelfonderzoek – enorm veel heb bereikt. Ik heb mijn pijnlichaam volledig opgelost, ik heb mijn seksueel misbruiktrauma losgelaten, de eigenschappen en gedrag die wijzen op een persoonlijkheidsstoornis zijn allemaal verdwenen, ik voel me zekerder, krachtiger en gelukkiger, en ik ben eindelijk in staat om voor mijzelf op te komen en grenzen te stellen. Dit vind ik erg knap van mijzelf 🙂 En dan te bedenken dat ik meer dan tien jaar allerlei soorten traumatherapie heb gevolgd om mijzelf te ‘helen’, ‘genezen’, veranderen, verbeteren, etc. en de gevolgen van mijn trauma op te lossen. Wat een grap en wat een tijdverspilling was dat achteraf gezien. Lees verder

Hoe is het mogelijk dat ik de afgelopen 10 jaar weinig bewust geleerd heb?

20:00 – Een paar uur geleden heb ik een bericht geschreven over wat leren precies is en welke rol het geheugen daarbij speelt. Onder het koken realiseerde ik mij dat ik de afgelopen tien jaar weinig bewust heb geleerd en ik vroeg mij af hoe dat mogelijk is. Zou het komen omdat ik sinds 2004 tot augustus dit jaar (2018) met mijn seksueel misbruik trauma aan het worstelen was? Of zou het komen omdat ik een zeer laag zelfbeeld had tot een aantal maanden geleden? Of zou het komen omdat identificatie met het ego het sowieso moeilijker maakt om bewust te leren? Of is het misschien een combinatie van deze redenen? Lees verder

Wie ben ik? → Ben ik …? → Kan ik het tegendeel bewijzen?

17:30 – In het ‘nature versus nurture’ debat, oftewel de discussie over aanleg of opvoeding (omgeving), proberen wetenschappers te verklaren waarom ik eruit zie zoals ik zie en waarom ik mij gedraag zoals ik mij gedraag. Kortom, al bijna 100 jaar proberen wetenschappers een verklaring te vinden voor mijn uiterlijk, karakter, gedrag, eigenschappen, kenmerken, etc. en het is ze nog steeds niet gelukt. Ik ben op dit moment het boek ‘De appel en de boom’ van René Kahn aan het lezen waarin duidelijk wordt dat de gangbare opvatting steeds meer richting aanleg én opvoeding (omgeving) gaat in plaats van aanleg óf opvoeding.

In tegenstelling tot de wetenschappers van het aanleg of opvoeding debat probeer ik geen verklaring te vinden waarom ik ben wie ik ben of wat mij maakt tot wie ik ben, maar er ‘gewoon’ achter te komen wie ik ben. Het verschil is dat ik geen verklaring probeer te vinden voor datgene waarvan ik geloof dat ik dat ben, maar dat ik kritisch onderzoek of ik datgene überhaupt wel kan zijn. En dit probeer ik te realiseren door het tegendeel ervan te bewijzen, waarmee datgene wat ik geloof te zijn als absoluut onwaar kan worden gekwalificeerd. Dat kan ik dan loslaten en vervolgens mijn zoektocht naar het antwoord op de vraag “wie ben ik?” hervatten. Lees verder

Ik heb een nieuw pijnlichaam of mijn vorige pijnlichaam is teruggekeerd

12:00 – Precies een jaar nadat ik de conclusie had getrokken dat mijn pijnlichaam volledig is opgelost, kom ik – na een uitgebreid bericht van Edwin – tot de verbijsterende conclusie dat ik weer een pijnlichaam ervaar hiernu, wat natuurlijk erg vreemd en bizar is. Als ik terugkijk op het afgelopen half jaar, dan lijkt het alsof mijn huidige pijnlichaam zich langzaam heeft opgebouwd of mijn vorige pijnlichaam opnieuw is geïncarneerd, haha. Zonder het te beseffen, probeerde ik de schijnbare problemen met samenhangende gevoelens van angst, spanning, stress en pijn die ik in mijn dagelijkse leven ervoer op te lossen door de onderliggende overtuigingen op te sporen, te onderzoeken en los te laten. Symptoombestrijding ten top. Lees verder

Wat betekent de confrontatie aangaan met mijzelf?

21:30 – De confrontatie aangaan met mijzelf is accepteren hoe ik mij hiernu voel. En wat ik hiernu voel is – zonder interpretatie, betekenisverlening of het verzinnen van een verhaal – een opeenhoping van emotionele energie uit het verleden die ik niet erkend, gevoeld en geuit heb. Ik draag een onbekende hoeveelheid onverwerkte en niet-erkende emotionele energie uit het verleden met mij mee.

De confrontatie aangaan met mijzelf betekent dat:

  • Ik erken én voel wat anderen mij hebben aangedaan.
  • Ik erken én voel waarin anderen tekort zijn geschoten.
  • Ik erken én voel welke pijn anderen mij hebben bezorgd. Lees verder

Wat probeert het lichaam mij te vertellen? + gebruikte afweermechanismen

15:00 – De afgelopen vijftien maanden heb ik enorm veel overtuigingen onderzocht met behulp van de ‘vier vragen’ van Byron Katie, waardoor ik inzichten heb opgedaan en mijn traumaverhaal grotendeels heb doorzien. Ik was in de veronderstelling dat ik mijn pijnlichaam had opgelost en daarmee mijn verleden helemaal had losgelaten, maar dat blijkt niet zo te zijn. Op dit moment ben ik hiernu helemaal aanwezig en ervaar – met name in mijn buikregio – veel lichamelijke spanning en druk. Deze energetische blokkade is niet het resultaat van interpretatie en betekenisverlening, maar werkelijk en echt hiernu. Ik zou kunnen zeggen dat het oude pijn uit mijn jeugd is en er dus weer een verhaal van maken, maar daarmee probeer ik de spanning en energie weer te controleren. Lees verder