Overleving gaat via het emotionele brein – hardnekkige shit

Leestijd: 9 minuten

Op dit moment ben ik bezig met het oplossen van mijn oude pijnen en de daarmee samenhangende afweermechanismen. Hierbij gebruik ik de Past Reality Integration-methode (kortweg: PRI) van Ingeborg Bosch. Ik vind dat ze in haar boeken duidelijk beschrijft welke vijf afweermechanismen het ego gebruikt – die ik overigens allemaal herken, en mij daarnaast van praktische en concrete middelen voorziet om mijn oude pijnen op te lossen. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik de eerste resultaten nog moet boeken 🙂

Natuurlijk is het oplossen van mijn oude pijnen niet het enige waar ik mee bezig ben. Ik wil ook alle afweermechanismen ontmantelen én loslaten, door ze volledig te doorzien voor wat ze zijn: illusies. Laat ik beginnen met het beschrijven van haar basistheorie uit het boek ‘PRI en de kunst van bewust leven’ (blz. 35 t/m 51), die ik vervolgens via zelfonderzoek ga onderzoeken op waarheid. Eens kijken waar ik dan op uitkom.

De basistheorie van PRI

Ingeborg Bosch maakt onderscheid tussen het volwassen-bewustzijn, het kind-bewustzijn en de muur van ontkenning die tussen deze twee in staat. Samen vormen ze het bewustzijn.

In mijn volwassen-bewustzijn ervaar ik het heden zoals het is. Dat betekent dat ik weet dat ik een onafhankelijke volwassene ben, die in staat is om in mijn basisbehoeften te voorzien. Ik weet dat niets eeuwig duurt en dat ik altijd een keuze heb.

Als ik vanuit mijn kind-bewustzijn leef, ervaar ik precies het tegenovergestelde. Vanuit dit perspectief heb ik volgens Ingeborg Bosch juist het gevoel dat ik afhankelijk ben van andere mensen om mijn basisbehoeften te vervullen. Daarnaast heb ik het gevoel dat situaties ‘altijd zo zullen zijn’, ‘dat ik daar absoluut niets aan kan doen’ en ‘dat ik geen andere keus heb dan in de vervelende en soms destructieve situatie te blijven zitten en mij daar maar bij neer te leggen’. Lees verder

Angst voor de dood – en deze leren omarmen

Leestijd: 4 minuten

Een overzicht van overdenkingen en conclusies op basis van het werk van Byron Katie en PRI van Ingeborg Bosch.

Alle gedachten zijn illusies en bijna allemaal proberen ze mij weg te houden van mijn oude pijnen via de vijf verschillende afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – zoals beschreven in PRI.

De angst voor de dood ligt ten grondslag aan alle afweermechanismen die zelf ook illusies zijn. Via de verschillende afweermechanismen probeer ik controle te krijgen over leven en dood.

De oorzaak der oorzaken, de kern van alle illusies, datgene waar alles op uit lijkt te komen is de angst voor de dood, de angst voor het niet-zijn → egodood. Lees verder

Wat betekent de confrontatie aangaan met mijzelf?

Leestijd: 3 minuten

21:30 – De confrontatie aangaan met mijzelf is accepteren hoe ik mij hiernu voel. En wat ik hiernu voel is – zonder interpretatie, betekenisverlening of het verzinnen van een verhaal – een opeenhoping van emotionele energie uit het verleden die ik niet erkend, gevoeld en geuit heb. Ik draag een onbekende hoeveelheid onverwerkte en niet-erkende emotionele energie uit het verleden met mij mee.

De confrontatie aangaan met mijzelf betekent dat:

  • Ik erken én voel wat anderen mij hebben aangedaan.
  • Ik erken én voel waarin anderen tekort zijn geschoten.
  • Ik erken én voel welke pijn anderen mij hebben bezorgd. Lees verder

Wat probeert het lichaam mij te vertellen? + gebruikte afweermechanismen

Leestijd: 3 minuten

15:00 – De afgelopen vijftien maanden heb ik enorm veel overtuigingen onderzocht met behulp van de ‘vier vragen’ van Byron Katie, waardoor ik inzichten heb opgedaan en mijn traumaverhaal grotendeels heb doorzien. Ik was in de veronderstelling dat ik mijn pijnlichaam had opgelost en daarmee mijn verleden helemaal had losgelaten, maar dat blijkt niet zo te zijn. Op dit moment ben ik hiernu helemaal aanwezig en ervaar – met name in mijn buikregio – veel lichamelijke spanning en druk. Deze energetische blokkade is niet het resultaat van interpretatie en betekenisverlening, maar werkelijk en echt hiernu. Ik zou kunnen zeggen dat het oude pijn uit mijn jeugd is en er dus weer een verhaal van maken, maar daarmee probeer ik de spanning en energie weer te controleren. Lees verder

Angst voor de dood = oude pijnen → hier begrijp ik niks van

Leestijd: 4 minuten

12:00 – Naar aanleiding van een commentaar van Edwin over ‘angst voelen’ op een bericht over de PRI-methode van Ingeborg Bosch dat ik vorig jaar heb gepubliceerd, heb ik besloten om voor mijzelf het e.e.a. op een rijtje te zetten. Ik ‘inner-weet’ en voel op intuïtief niveau dat Edwin gelijk heeft, maar ik ervaar nog enorm veel cognitieve – en daarmee dus lichamelijke – weerstanden om mijn angsten toe te laten, wat het allemaal nog veel kutter maakt hiernu. Dus zelfs nadat ik heb besloten om mijn angsten toe te laten en deze werkelijk te gaan voelen, is dat slechts stap 1. Stap 2, 3, 4, 5, etc. bestaan eruit de onbewuste identificaties die het voelen van angst onmogelijk maken te doorzien en los te laten. Dat ervaar ikzelf als heel erg lastig. Lees verder

Verdrongen emotionele pijn wordt toegevoegd aan het pijnlichaam

Leestijd: 3 minuten

16:30 – Als kind niet vertrouwen op mijzelf vroeger = vasthouden aan het bekende = vasthouden aan het (negatieve) zelfbeeld = kiezen voor angst, waarmee ik de angst om er niet meer te zijn (= angst voor de dood) paradoxaal genoeg uit de wegga.

De realiteit is dat ik hiernu geen oude onvervulde behoeften heb, omdat ik alles gekregen heb wat ik toen nodig had: ik leef immers hiernu en ik ben kerngezond. Een ervaring van een oude onvervulde behoefte hiernu komt voort uit één of meer overtuigingen die ik hiernu geloof – en waarschijnlijk heb opgedaan in mijn kindertijd. Bijvoorbeeld: ‘ik heb een man/vaderfiguur nodig om gezien te worden’ of ‘ik heb een man/vaderfiguur nodig om liefde te ervaren’ of ‘ik heb een man/vaderfiguur nodig om het Leven aan te kunnen’. Het gevolg is dat ik in het bijzijn van vaak zachte en iets oudere mannen een drang naar liefde, waardering en aandacht ervaar (= projectie vaderfiguur). Lees verder

Het ego van een kind probeert constant emotionele pijn te voorkomen

Leestijd: 2 minuten

18:30 – Het ego van een kind zal de verpletterende waarheid dat zijn behoeften in onvoldoende mate worden vervuld, niet verdringen en ontkennen omdat het die waarheid simpelweg niet kan hanteren. Immers, wat maakt het an sich nou uit of behoeften wel of niet in voldoende mate worden vervuld? Door bijvoorbeeld via primaire afweer ‘ik ben slecht’ of ‘ik ben waardeloos’ iets te geloven en daarmee een eigen ingebeelde werkelijkheid te creëren, verandert er an sich niets aan de omstandigheden → de behoeften van het ego van een kind worden nog steeds in onvoldoende mate vervuld. Lees verder

Mijn afgesplitste boosheid opnieuw toe-eigenen, voelen en integreren

Leestijd: 4 minuten

13:00 – De gevoelloosheid, verdoving en dissociatie die ik hiernu ervaar is het gevolg van afgesplitste boosheid, woede en agressie die niet door mij toegeëigend is → ik was als kind niet bereid zijn om de boosheid richting mijn vader, moeder en voormalige pedofiel te erkennen, voelen en uit te drukken, omdat ik bang was iets te verliezen wat ik dacht nodig te hebben: liefde, waardering, warmte, aandacht, etc.

In plaats van mijn behoeften – of deze nu biologisch, intrinsiek of egoïstisch van aard waren – als kind te erkennen en voor mijzelf op te komen, koos ik voor de angst en schijnveiligheid van het bekende. De gevoelde boosheid verdrong en ontkende ik – en raakte vervolgens afgesplitst, waarna de afgesplitste boosheid een eigen leven ging leiden en zich richtte tot ‘het zelf’ in de vorm van zelfhaat en continue schuldig voelen. Een vernietigend en zelfdestructief mechanisme. Lees verder

Ik dissocieer binnen de dissociatieve staat waarin iedereen verkeert

Leestijd: 2 minuten

17:00 – Tijdens een mooie nazomerse wandeling vanmiddag bedacht ik mij dat het gaan geloven van een overtuiging – en daarmee het verdringen en ontkennen van de Waarheid – telkens een kleine dissociatie is. Vanaf het moment dat ik cumulatief overtuigingen ben gaan geloven, dissocieerde ik meer en meer van mijn innerlijke wezen en de intrinsieke en wezenlijke behoeften die daaruit voortkomen. Door het geloven van overtuigingen creëer, ervaar en droom ik een verzonnen werkelijkheid en dissocieer ik van de ultieme realiteit – de werkelijkheid zoals deze daadwerkelijk is. De droomstaat is een dissociatieve staat die als ‘normaal’ wordt beschouwd. Lees verder