Notitie

Ik wil geen vrouwen meer gebruiken

Ik heb zo lang ik mij kan herinneren vrouwen altijd gebruikt als opvulling van mijn eigen tekortkomingen door zelfafwijzing. Niet bewust natuurlijk. Het dwangmatige zoeken naar liefde en seks via apps als Tinder en Happn, maar ook in ‘het echte leven’ ben ik klaar mee. Het leidt nergens toe en mijn ervaring is dat als ik iemand tegenkom, deze vrouw vaak ook flinke tekortkomingen heeft waardoor we in een relatie van wederzijdse afhankelijkheid  terechtkomen, zoals beschreven in het boek ‘Verslaafd aan liefde’ van Jan Geurtz.

Ik kreeg zojuist nog een match met een leuke vrouw op Happn; verleidelijk om toch weer het contact aan te gaan, want stel nou dat… (zegt mijn ego), maar ik heb de match verwijderd, haha. Ik kies er nu voor om eerst mijn eigen problemen en tekortkomingen op te lossen alvorens ik weer ga daten. Anders blijf ik hangen in de vicieuze cirkel van zoeken naar liefde en erkenning. Ik kies nu echt voor mijzelf en zelfonderzoek. En dat voelt super! ~ lzv

Notitie

De activatie van het pijnlichaam in mijn systeem

“Ik geloof (onbewust) dat ik iets nodig heb → ik geloof dat ik een probleem heb → mijn gedachten richten zich op het verleden of de toekomst → het pijnlichaam wordt actief en begint zich te voeden en vernieuwen → ik ervaar pijn en lichamelijke spanning in mijn systeem → mijn gedachten en het pijnlichaam blijven elkaar versterken → oneindige vicieuze cirkel.”

De enige manier om de identificatie met het pijnlichaam te doorbreken is door volledig aanwezig te zijn en de realiteit onvoorwaardelijk te accepteren. Dan doorbreek ik de magic spell. ~ lzv

Ik heb traumatherapie nodig → is dat waar?

22:00 – Gisteren heb ik een bericht geschreven over de relatie tussen het pijnlichaam, de persoon en keuzes maken, waarin ik een aantal belangrijke inzichten deel die ik heb opgedaan de afgelopen twee dagen. Zaterdag had ik een hele zware – maar wel erg leerzame – dag, omdat ik eindelijk inzag dat ik vanuit de persoon nooit het pijnlichaam en mijn lichamelijke spanning kan loslaten. Het pijnlichaam en de chronische spanning zijn blijkbaar zo met de persoon verweven dat het gewoon alles of niets is geworden. Een andere oplossing is er niet.

Sinds die openbaring is er van alles aan de gang in mijn lichaam. Ik heb echt ontzettend veel dorst en drink zo’n 4-5 liter water per dag. Daarnaast is het pijnlichaam zich aan het roeren en lijkt het meer ruimte in te nemen in mijn lichaam; ik voel sinds twee dagen ook veel fysieke pijn aan de achterkant van mijn lichaam ter hoogte van mijn nieren. Tegelijkertijd voelt het pijnlichaam zachter aan, dus dat is een goed teken lijkt mij! De uitdaging voor mij is wel om de realiteit onvoorwaardelijk te accepteren en mij dus niet continue met de persoon en zijn problemen te identificeren, want dan begint de weerstand weer en voelt het pijnlichaam zeer pijnlijk aan. Aanwezig zijn dus 🙂 Lees verder

De relatie tussen een overtuiging, emoties/ gevoelens en een ervaring

11:00 – Mijn werkelijkheid die ik waarneem is een illusie volgens de theorie van de non-dualiteit. Waar ik regelmatig op stuit is de relatie tussen een overtuiging, emoties/gevoelens en een ervaring. Wat hebben ze met elkaar te maken? Hoe houden ze met elkaar verband? Op welke manier ‘bewijzen’ ze elkaar? En hoe houden ze elkaar in stand? Let’s check it out.

Ik was net bezig met het onderzoeken van de overtuiging ‘ik doe het nooit goed’, wat een vorm van primaire afweer is. Het is makkelijk om te zien dat die overtuiging niet waar is, omdat overtuigingen waar het woordje ‘nooit’ of ‘altijd’ in voorkomen sowieso nooit waar zijn. Ik ben me er dus bewust van dat de overtuiging niet waar is, maar ik weet het nog niet totaal. Ik blijf me ermee identificeren merk ik en daarom vond ik het tijd om de relatie tussen een overtuiging, emoties/gevoelens en een ervaring eens te onderzoeken. Dit zijn mijn bevindingen: Lees verder

De PRI-methode + afweermechanismen → mijn visie met eindconclusie

14:00 – De afgelopen zes weken heb ik veel tijd besteed aan het doorgronden van de vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – die Ingeborg Bosch beschrijft in haar boeken over Past Reality Integration (PRI). Ik vind de door haar vastgestelde en beschreven afweermechanismen van het ego effectief en goed om mee te werken in de praktijk.

Er bestaat geen oude onvervulde behoefte en oude pijn

Ingeborg Bosch veronderstelt in haar theorie dat er altijd een verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – uit de kindertijd ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen. In dit eerdere bericht ga ik helemaal in op haar basistheorie mocht je dat interessant vinden. Echter, mijn conclusie is dat haar basisveronderstelling niet klopt. Immers, ik heb hiernu niets nodig en in mijn kindertijd had ik ook niets nodig. Bovendien heb ik alles gekregen wat ik toen nodig had aangezien ik hiernu zelf het levende, gezonde bewijs daarvan ben.

Het allerbelangrijkste bewijs voor mijn conclusie is dat ik het pijnlichaam zelf volledig heb weten op te lossen door eigenwijs te zijn en de ideeën van Ingeborg Bosch op waarheid te toetsen. Het idee dat er dus verdrongen oude pijn – met de daaraan gekoppelde oude onvervulde behoeften en oude realiteit – ten grondslag ligt aan de vijf afweermechanismen is dus niet waar → er bestaat geen verdrongen oude pijn en oude onvervulde behoeften hiernu. Wil je weten waarom het lijkt alsof je hiernu een oude onvervulde behoefte ervaart? Bekijk dan dit bericht.

De verpletterende waarheid is de angst voor de dood

De vijf afweermechanismen – angst, primaire afweer, valse hoop, valse macht en ontkenning van behoeften – hebben volgens Ingeborg Bosch allemaal de functie de verpletterende waarheid te ontkennen dat onze behoeften als kind in onvoldoende mate werden vervuld, omdat we dat volgens haar niet aankonden. Ook hier slaat Ingeborg Bosch de plank mis, omdat de enige verpletterende waarheid die wij als kind verdrongen en ontkenden de angst voor de dood is én de realiteit dat er letterlijk ‘niets’ is. En dat doen we als volwassenen overigens nog steeds, haha. Lees verder

Ik kan geen liefde in mijzelf ervaren → is dat waar?

14:00 – Zolang ik mij kan herinneren, heb ik nooit autonoom liefde in mijzelf kunnen en mogen ervaren. Met ‘liefde’ bedoel ik in deze context warme en prettige gevoelens in mijzelf zonder gebruik te maken van een externe bron als een andere man of vrouw, drugs, alcohol, seks, verre reizen maken, etc.

De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik kan geen liefde in mijzelf ervaren.”

Een samenvatting van de inzichten die ik via zelfonderzoek heb opgedaan zijn: Lees verder

Verslaving = uitdrukking van de angst om werkelijk mezelf te durven zijn

18:00 – De laatste dagen heb ik ’s nachts weer de drang om uit bed te gaan om iets zoets te moeten eten. Op dit moment geef ik daar maar even aan toe; het is even niet anders. Het zette me wel aan het denken, omdat ik dit soort neigingen altijd associeer met het pijnlichaam. Maar aangezien het pijnlichaam volledig is opgelost, heeft deze drang tot eten een andere reden.

Verslaving komt direct voort uit zelfafwijzing

Verslavingen bestaan er in allerlei soorten en maten. Een aantal gangbare voorbeelden zijn: alcohol, drugs, eten, shoppen, sporten, afvallen, werken, porno kijken, seks, gokken, Internetten, smartphone, gamen, films kijken, tv kijken, etc. Alle handelingen die gericht zijn ‘naar buiten’ kunnen een verslaving zijn of worden. De lijst van verslavingen is dus eindeloos, maar alle verslavingen hebben de volgende kenmerken:

  1. Er is een neiging/drang om steeds hetzelfde te willen ervaren.
  2. De aandacht wordt afgeleid van het werkelijke probleem door ergens anders op te focussen.
  3. Een verslaving is een herhalende handeling die als dwangmatig wordt ervaren → er lijkt geen sprake te zijn van keuzevrijheid.
  4. De behoefte aan datgene wat iemand telkens wil ervaren is onbevredigend → het is nooit genoeg. Lees verder

Oorzaak en gevolg → een oneindig verhaal

15:30 – Het ego heeft een paar fundamentele concepten waar het hele angstbouwwerk op draait. Een van die concepten is oorzaak-gevolg, wat in werkelijkheid een cirkelredenering is waar nooit een einde aankomt. Immers, een oorzaak kan niet zonder gevolg en vice versa. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor vraag-antwoord en probleem-oplossing.

Zolang ik mij blijf afvragen waarom iets is zoals het is en ik blijf zoeken naar een reden in mijn verleden, sla ik de plak volledig mis en houd ik het ego in stand. De enige waarom-vraag die überhaupt interessant is: “waarom vertoon ik hiernu bepaald gedrag en welke overtuiging hiernu ligt daaraan ten grondslag?” Doorzie ik de overtuiging (= oorzaak) volledig, dan is mijn gedrag (= gevolg) ook zinloos en stop ik er automatisch mee.

Oorzaak en gevolg zijn dus beiden illusies van het denken. Het antwoord op de eeuwenoude vraag “wat kwam er eerst: de kip of het ei?” is dan ook: de kip en het ei bestaan beiden niet – ze zijn een projectie van het denken. Mysterie opgelost. ~ lzv

Een dikke vette projectie van mijn eigen gedrag

18:00 – Een uur geleden heb ik dit commentaar onder een video op YouTube geplaatst:

“Hey …, onderbreek haar de volgende keer is joh. Ze heeft het maar over ‘Zijn’, maar ondertussen blijft ze maar lullen, aandacht claimen en manipuleren. Ongelooflijk. Ik hoor jou haar regelmatig met ‘ja’ bevestigen, maar waarom pak je haar gewoon niet aan? Je wilt toch een goed interview? Ze denkt zoveel te weten, volledig onbewust dat ze slachtoffer is van haar eigen onwetendheid. Echt ironisch. Hahaha”

De grap is dat het een dikke vette projectie van mijn eigen gedrag is. Deze middag heb ik een schitterende wandeling in het buitengebied gemaakt. Op een gegeven moment ben ik op een mooie plek op een bankje gaan zitten, waarna er vervolgens een man langskwam met wie ik leuk aan de praat raakte. Wat er vervolgens gebeurde was dat hij maar bleef lullen over onderwerpen die ik helemaal niet interessant vond. En wat deed ik? Ik ging er zelfs in mee, pfff. Echt niet te filmen joh. Ik had hem gewoon moeten onderbreken of uit de situatie weg moeten gaan in plaats van mezelf zo in de steek te laten. Lees verder