Waarom streef ik naar ‘Verlichting’? Wat betekent ‘Verlichting’ voor mij?

10:00 – Ik geloof dat als ik ‘Verlichting’ heb bereikt, dat ik dan werkelijk ‘mijzelf’ ben, dat ik dan 100% ‘mijzelf’ ben, dat ik dan 100% accepteer wie ik werkelijk ben. ‘Verlichting’ is mijn uitweg uit een leven vol pijn en lijden. Ik streef ‘Verlichting’ na om altijd gelukkig te (kunnen) zijn en zonder problemen te (kunnen) leven. Kan ik zeker weten dat als ik ‘Verlicht’ ben, dat ik dan altijd gelukkig ben? En dat ik geen problemen meer zal ervaren? Nee, dat ik kan nooit zeker weten omdat het aannames (lees: overtuigingen) zijn afkomstig uit boeken en video’s van andere ‘Verlichten’ en mijn eigen onware conclusie is op basis van de theorie van ‘Verlichting’ en non-dualiteit. Het is dus een aanname dat ik altijd gelukkig ben en een leven leidt zonder problemen wanneer ik ‘Verlichting’ heb bereikt. Ik kan dus nooit zeker weten dat:

  • Als ik ‘Verlicht’ ben, dan ben ik altijd gelukkig.
  • Als ik ‘Verlicht’ ben, dan heb ik geen problemen meer.

Ik houd mij vast aan deze twee aannames ondanks dat het pure verzinsels van mijzelf zijn en ik het nooit vooraf zeker kan weten. Ik heb zelf gewoon een beeld van/bij ‘Verlichting’ gecreëerd, een mooi idee waar ik naar kan streven dat hoop geeft om mijn werkelijkheid vol pijn en lijden te kunnen ontvluchten. Het is een waanidee omdat het niet bestaat, nergens niet. Ik houd mijzelf voor de gek 🙂 Lees verder

Notitie

Perfectionisme is een keiharde vorm van zelfafwijzing en zelfveroordeling

Ik kan weinig tot niets leren als ik alles perfect en foutloos probeer te doen. Omdat ik zulke hoge eisen en voorwaarden stel aan mijn gedrag, handelen en ‘wat er uit mij komt’, veroordeel ik mijzelf tot stilstand en een zeer beperkte ervaringsruimte in het Leven. Ik vertoef in deze zeer beperkte ervaringsruimte én blijf er bovendien stug aan vasthouden, omdat ik ten diepste bang ben om keihard te falen. De schijnzekerheid, schijnveiligheid en schijncontrole die ik daaraan ontleen wegen niet op tegen de keiharde zelfafwijzing en zelfveroordeling dat ik van mijzelf geen fouten mag maken, waardoor ik weinig tot niets kan leren en mijzelf niet verder kan ontwikkelen. Perfectionisme is één van de meest harde vormen van zelfafwijzing en zelfveroordeling die er in mijn beleving bestaat. ~ lzv

Ik veroordeel mijzelf als ik geen zelfonderzoek doe → ik moet altijd productief zijn

14:00 – De afgelopen twee weken heb ik niet veel spiritueel zelfonderzoek gedaan vind ik. En dat had wel gemoeten (geloof ik) en daar veroordeel ik mijzelf heel erg om kwam ik gisteren achter. Op 13 december heb ik de zoektocht naar ‘Verlichting’ opgegeven, waardoor er een flinke last van mij af is gevallen. De dagen erna voelde ik de kracht en het vertrouwen in mijzelf dat ik in mijn eigen tempo – hoeveel tijd ik er ook voor nodig zou hebben en ongedacht of ik het zou halen – de zoektocht naar ‘mijzelf’ voort kon zetten. Hoe fantastisch en geweldig dat moment ook was, het staat in schril contrast met hoe ik de afgelopen twee weken heb ervaren. Het waren weken waarin ik ploeterde met een kritische dame waar ik een website voor af moest ronden en de geluidsoverlast van mijn bovenburen. Voor mij twee pittige situaties die ik het hoofd moest bieden, maar ik vind dat ik het erg goed heb gedaan 🙂 Lees verder

Dingen vergelijken met herinneringen of mentale voorstellingen is waanzin

22:00 – Ik betrap mijzelf erop dat ik binnen het proces van spiritueel ontwaken of ‘Verlicht’ worden voortdurend vergelijkingen maak tussen het hiernu en herinneringen of mentale voorstellingen van ‘wat ik had kunnen doen’, ‘hoe het had kunnen zijn’, ‘wat er had moeten gebeuren’, ‘welke kant ik op moet gaan’, ‘wat ik had kunnen bereiken’, etc. En op basis van die vergelijkingen trek ik conclusies en veroordeel ik mijzelf. Het is echt complete waanzin.

Ik geloof dat ik kan weten of het proces de goede kant op gaat of niet. Dat slaat natuurlijk nergens op, want hoe kan datgene wat een uitdrukking is van angst en wantrouwen en bovendien het onderzoeksobject is, nu enig idee hebben of het proces de goede kant op gaat? Het proces is een uitdrukking van het opbouwen van vertrouwen zou ik zeggen; het leren durven vertrouwen op iets anders dan het fucking ego. En het ego vergelijkt dus voortdurend het hiernu met herinneringen of mentale voorstellingen van hoe het had kunnen/zou moeten zijn. De conclusies en met name de identiteit – en vaak het slechte gevoel – die ik eraan ontleen zijn echt schadelijk voor het proces. Lees verder

Ik moet voortdurend rekening houden met anderen, want anders… → is dat waar?

19:00 – Mijn dominante afweermechanisme is altijd ‘valse hoop’ geweest. Ik houd altijd extreem rekening met anderen vanuit angst door proberen andermans behoeften vast te stellen (of te herinneren) en te bevredigen. Ik ben letterlijk voortdurend gericht en gefixeerd op anderen om hun behoeften te bevredigen en ze niet tot last te zijn. Daar haal ik een belangrijk en groot gedeelte van mijn identiteit, zelfbeeld, eigenwaarde en gevoel van zelf uit, wat ik heb vastgesteld in een ‘vier-vragen’-uitwerking die ik de afgelopen dagen heb gedaan. De overtuiging die ik heb onderzocht is:

“Ik moet (voortdurend) rekening houden met anderen vanuit angst, want anders vinden anderen mij niet leuk en aardig en ben ik een slecht en fout persoon.”

Hieronder geef ik een overzicht van mijn belangrijkste inzichten en leerpunten. Lees verder

Zes verschillende controlemechanismen van het ego (op dit moment)

18:30 – In dit bericht wil ik wat dingen beschrijven die mij de afgelopen dagen opvielen. Van een aantal gedachte- en gedragspatronen was ik mij al bewust, alleen kan ik er mijzelf er nog flink mee identificeren blijkt.

Zelfveroordeling als controlemechanisme

Het eerste punt gaat over zelfveroordeling. Ik merk dat ik mijzelf achteraf enorm veroordeel als ik eerder een langere tijd vanuit angst heb gehandeld. Tijdens het leggen van de ondervloer met mijn bovenbuurman heb ik het grootste deel van de tijd uit angst gehandeld. Dat is natuurlijk balen, maar ik veroordeel mijzelf achteraf enorm dat ik daar op dat moment ‘in bleef hangen’. Natuurlijk kan ik er leerpunten voor mijzelf uittrekken en dat doe ik ook, maar mijzelf achteraf – of überhaupt – veroordelen heeft totaal geen zin en nut. Het is het ego dat zichzelf veroordeelt, op de kop geeft en de schuld geeft dat het anders had moeten handelen → een controlemechanisme om zichzelf in stand te houden. Lees verder

Ik zie mijzelf als oorzaak van lichamelijke spanning en ik straf mijzelf telkens hard

21:00 – Ik beoordeel en veroordeel mijzelf continue op basis van de mate van lichamelijke spanning en stress die ik hiernu ervaar. Hoe meer lichamelijke spanning en stress ik ervaar, des te meer én harder ik mijzelf veroordeel en afwijs (= afweermechanisme ‘valse macht’). Ik veroordeel mijzelf omdat ‘ik er toch weer in ben getrapt’, ‘ik het weer niet goed heb gedaan’ en ‘ik weer heb gefaald’.

Ik ben er weer ingetrapt = ik ben weer in het ego getrapt = het ego is weer in het ego getrapt → het ego veroordeelt zichzelf omdat het in zichzelf is getrapt.

Het ego vindt van zichzelf dat het iets fout heeft gedaan en heeft gefaald op basis van de mate van waargenomen lichamelijk spanning en stress. Lees verder

Het glas is vaak/altijd half leeg bij mij

21:30 – Ik begin langzaam door te krijgen hoe vaak ik gedurende een dag mijzelf veroordeel, afwijs, straf en zeg dat ik iets niet verdiend heb. Ik begin eindelijk door te krijgen hoe ik mijn negatieve zelfbeeld telkens nieuw leven in blaas en in stand houd. Ik begin eindelijk door te krijgen dat streven naar perfectie keiharde zelfveroordeling is, waarmee ik mijzelf elke keer kapot maak en ten gronde richt. Het gedachtepatroon waarmee ik mijzelf veroordeel, afwijs, straf en zeg dat ik iets niet verdien is zo vanzelfsprekend en gewoon, dat ik mij nog niet volledig bewust ben van wanneer ik het allemaal doe en hoe vaak ik het doe. Lees verder

Een lichte paniekaanval die resulteert in zelfhaat en zelfveroordeling

22:30 – Vandaag wilde ik naar een kwekerij voor vaste planten gaan om te kijken of ik daar wellicht werkervaring op kan doen. Ik zit op dit moment in een re-integratietraject zoals dat zo mooi heet en de volgende stap is – zoals gezegd – het opdoen van werkervaring. Ik mag van de gemeente alles kiezen wat ik wil, dus dat is superrelaxed. Het enige dat mij naast zelfonderzoek en ‘Verlichting’ interesseert zijn planten en bloemen. Ik heb een tuin van 60 m2 die ik zelf heb ontworpen én bestraat en helemaal volstaat met allerlei planten en bloemen. Schitterend om te zien. Lees verder

Ik ben mijn ‘anders zijn dan anderen’ langzaam aan het accepteren

13:30 – Het lijkt erop dat een leven lang rondlopen met faalangst voor de nodige frustratie bij mij heeft gezorgd. Ik ben zo kwaad op mijzelf, alles en iedereen dat het mij niet lukt, ik ben zo diep gefrustreerd dat het mij niet lukt, maar wat is ‘het’ dan? ‘Het’ is een ‘gewoon’ en ‘normaal’ leven leiden waarin ik doe wat ik leuk vind en gelukkig ben.

Afgezien van het feit dat ik door mijn faalangst dingen niet durfde en voor elkaar kreeg, heb ik tot en met mijn 26ste levensjaar geprobeerd om een ‘normaal’ leven te leiden. Ik heb altijd geprobeerd om erbij te horen en om net zo te zijn als iedereen, maar het is mij nooit gelukt. Sterker nog, door dat denkbeeldige ideaal na te jagen heb ik mijzelf enorm veel pijn en lijden bezorgd. Lees verder